ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ’ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು ಸದಾ ಅನ್ನುತಿದ್ದ ಮಾತು. ಅದು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತೂ ಹೌದು. ಬರೀ ಕವಿತೆಯಲ್ಲ, ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಛಾಪು ಇದ್ದರೆ ಆ ಕಲಾಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಮನಮುಟ್ಟುವುದು, ನಮ್ಮೊಳಗಿನದೇ ಅನಿಸುವುದು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಆರ್ಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿ, ಟೆಲಿವಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಲು ಕಾಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೇ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಒಂದು –  ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ

ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳು ಆ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರಿಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ್ನೊಂದು ಸರ್ಕಲ್ ನತ್ತ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಕಥಾನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಬಹಳ ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಿವೆ. ನೋಡುಗ ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಓಹ್ ಆ ದಾರಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿತಾ ಅಂತ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಕೋನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿ ಕಥಾಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆಯಲಾಗುವುದು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣಾತಂತ್ರ.

ಈ ತಂತ್ರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ – ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂಬುದಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೌದಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ತಂತ್ರ ’ವ್ಯಾಂಟೇಜ್ ಪಾಯಿಂಟ್’ ಎಂಬ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದಾದರೂ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಒಂದೇ ಇದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಕೊಂಡಿ (ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಂತದ್ದು) ಬಹಳ ಇವೆ.

Image

ಚಾಪ್ಟರ್ ಎರಡು –  ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ

ಇನ್ನೊಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಿಂತ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಾತ್ರದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಧಾವಂತವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ, ಬೇಡವಿದ್ದಿತ್ತೇನೋ ಅನಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ಹಸಿವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿ, ರೆಜಿನಾಳನ್ನು ರೇಗಿಸುವ, ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿಸುವ ದೃಶ್ಯ. ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ರಿಮಾಂಡ್ ಹೋಂ ಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಆದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ಮರೆಯಲಾಗದಂತ ಘಟನೆ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಆ ಫೋಟೋ. ಅದವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಸಾರುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಎರಡು ದೃಶ್ಯ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೀಕ್ರೆಟ್ಟೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಮುಖೇನ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ದುಬೈಗೆ ಹೋಗ್ತಿರುವ ವಿಷಯ, ತನ್ನ ಮಗ ರಾಘು ಊರಿಗೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಸಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತಿಳಿಸ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾಳೆ.

ರಿಚ್ಚಿ ಶಂಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಯಾವ ಪರಿ ಅನುಯಾಯಿ ಎಂದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಚಚ್ಚಿ ಎಳೆತರುವ ದೃಶ್ಯದ ಮುಖಾಂತರ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ.

ರಾಘುವಿನ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಓಡಿಹೋಗುವುದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಓಡುವ ರಾಘು, ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಭೂಗತ ದೊರೆಗಳ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ದೌಬೈಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಕನಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಕೆಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ ಪ್ರಕಾರ, ರಾಘು ಸಾಯದೇ ದುಬೈಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಮೂರು – ನಟನೆ

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ನಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ತಿಳಿದೀತು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ನೀಡುವುದೂ ಹರಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಬಾಲು (ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್) ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಅವನ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತು ದಕ್ಕದೇ ಹೋಗಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಜ ಸೌಂದರ್ಯ ನೀಡುವಂತಾಯಿತು.

ಚಿತ್ರದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳಿದ್ದವು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಜಸ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಪಾತ್ರದ ಕಲಾವಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನಟನೆ ನೀಡದೇ ಹೋದರೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ನೋಡುಗನಿಗೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಬಲ್ಲಂಥ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ತಾರಾ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲ.  ಮೀನ್ ಕರ್ರಿ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಒಂದಿಡೀ ದಿನದ ದಿನಚರಿಯ ಮೂಲಕ ಅವಳು ಕಳೆದ ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತಾರಾ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಪರಿ ಅದ್ಭುತ. ಜೊತೆಗೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಾಘುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ದೃಶ್ಯ, ಬಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ, ಊಟ ಆದ್ರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತ ಕೇಳುವಾಗಿನ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಮನವಿ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಂಬಲವಿದ್ದುದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಸಂತಸ, ಜೊತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀನೇನೋ ಎಂಬುದರ ಭಯ ಎರಡನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ಇನ್ನು ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಯಾವ ಆಕಾರ ಕೂಡ ತಾಳಬಲ್ಲದೋ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಯುತ್ ಕಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮತ್ತು ತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯ, ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕುಂದಾಪುರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಆಡಿಬೆಳೆದವರೋ ಎಂಬಂತೆ ಅನಿಸಿದರೆ ಪೂರ್ಣ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಲ್ಲಲೇಬೇಕು.

ಚಾಪ್ಟರ್ ನಾಲ್ಕು – ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ

ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ ರಕ್ಷಿತ್. ಟ್ರೈಲರ್ ಮತ್ತು ಆಡಿಯೋದ ಮೂಲಕವೇ ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನೋಡುಗರ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಐಡಿಯಾ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿ ವರ್ಕ್ ಔಟ್ ಆಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಿಚ್ಚಿಯ ಎಂಟ್ರಿ ದೃಶ್ಯ, ಕಿಶೋರ್ ರ ಪ್ರೇಮ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಟೈಲ್ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಇದು ಬಳಕೆ ಆಗಿದೆ. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ್ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಉಳ್ಳದ್ದು.

Image

ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಫ್ರೇಮಿಂಗ್ ಇಡುವುದಾಗಲಿ, ಪಾತ್ರಗಳ ಪೊಸಿಶನಿಂಗ್ ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಲೈಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ನಿರ್ದೇಶನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಎರವಾಗುವಂಥ ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದ ವಿಚಾರ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಐದು – ನಿರ್ದೇಶನ

ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಕುರಿತು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಡೀಟೈಲಿಂಗ್ ಗೆ ಕೂಡ ಆಸ್ಥೆವಹಿಸಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆಯೊಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ನಿಗಾವಹಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ನೀರು ಕೊಡುವ ವಿಚಾರವೇ ಇರಲಿ, ಮೀನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಮಾಡದೇ ಭಾಗ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬ ಮೀನು ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳುವುದೇ ಇರಲಿ. ಪಾತ್ರಗಳಾಡುವ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಆ ಎಚ್ಚರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಾಲಿ ಕಳುಕ್ ಎಂಬ ಬೈಗುಳ, ಎಂಥಾ ಸಾವ್ ಮರೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ರಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಂದಾಗ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೇಳುವ, – ಓಯ್.. ಬೀಡಿ ಮಾರ್ರೆ ಎಂಬ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಹುಲಿವೇಷದ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆ ಎಂಬಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮನಸೂರೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮಿಳಿತ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಅದರಲ್ಲೊಂದು. ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ರೆಜಿನಾ, ರಾಘು ಅಡಗಿದ್ದ ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೇ ರಿಚ್ಚಿ ಒಳಬರುವ ಬರುವ ದೃಶ್ಯ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ರಾಘು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಲು ಬರುವಾಗಲೂ ಕಾಲ ಸ್ಥಳದ ಮೇಳೈಕೆಯೊಂದನ್ನು ಬರಿಯ ಲೈಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ರಕ್ಷಿತ್. ರಾಘು, ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಖುಷಿಭರಿತ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ.  

ಪಾತ್ರಗಳ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಘು ಓಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಬೋಟ್ ಒಳಗಿಂತ ರಿಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಶ್ಯ, ರೆಜಿನಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ತಾರಾ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ತಾರಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಒದ್ದಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಂದೂ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ದೃಶ್ಯ ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.

Image

ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ ಅಂಶ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ ದೃಶ್ಯಿಕೆಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಕೆಲವು ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ. ಅವಶ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಅನುಕೂಲವಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಅಂತ ಇದ್ದರೂ, ಯಾವ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸದೇ ಇರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಅಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಘು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿದ್ದಾನೇನೋ ಅಂತ ಹೇಳಿಸುವುದು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂನು, ಶೂಟಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರೆಜಿನಾ ಪಾತ್ರದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರದಿಂದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇರುವುದು, ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಹಾಕುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯಂತೆ ಮಾಡದ್ದು, ’ಕಾ’ ಅನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿರುವುದು, ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಂಡರೂ ನಿರ್ದೇಶಕನೊಬ್ಬನ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರವೆಂಬುದು ಅದೆಲ್ಲದರ ಮನ್ನಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ನಿಮಿತ್ತ

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ  ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ, ನಿರೂಪಣೆ, ನಟನೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾದ ಫ್ಲೇವರಿಂಗ್ ಮೂಲಕ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶನದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

Advertisements
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು
  1. Savitri ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

    idanna odi chitra pakka nodlebek anstide:)

  2. Pramod ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

    ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್ ರಿವ್ಯೂ ಮಾರಾಯ್ರೆ.:) ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ, ದೃಶ್ಯ, ಸ೦ಭಾಷಣೆಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಹತ್ವ ನೋಡಿದಾಗ ಖ೦ಡಿತವಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳಿವೆ.

  3. sukhesh ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

    ತುಂಬಾ ಟೈಮ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಬರೆದ್ರೂ ಒಳ್ಳೇ ವಿಮರ್ಶೆ ಬರ್ದೀದೀರ. “ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ” ವರ್ಣಿಸೋಕೆ ಒಂದೇ ಶಬ್ದ ಅಂದ್ರೆ ‘poetic’ 🙂

  4. abhimani ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

    ಊಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ:

    “ಹೇಳುವ ‘ಕ್ರಮ’ ದಲ್ಲೇ ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೂ ಇರುತ್ತದೆ” (ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗ)

    “ವಸ್ತು ಹೊಸದಾದ ಮಾತ್ರ ಹೊಸದನ್ನು ಹೇಳಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಣಿಸುವ ಕ್ರಮ ಹೊಸತಾಗದ ಹೊರತು ಯಾವ ಕೃತಿಯೂ ಹೊಸ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಡಲಾರದು” (ಅನಂತಮೂರ್ತಿ)

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s