Archive for the ‘ಚಿತ್ರರಂಗ’ Category

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ರುಜುತಾ ದಿವೇಕರ್ ಬರೆದಿರುವ ಡೋಂಟ್ ಲೂಸ್ ಯುವರ್ ಮೈಂಡ್, ಲೂಸ್ ಯುವರ್ ವೆಯ್ಟ್ – ಅನ್ನುವುದು ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು. ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ತೂಕ ಇಳಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಪುಸ್ತಕದ ಒಳಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ, ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ ರುಜುತಾ. ಕರೀನಾ ಕಪೂರ್ ಗೆ ಡಯಟಿಷಿಯನ್ ಆಗಿ, ಆಕೆಯ ಜೀರೋ ಸೈಜ್ ಗೆ ಕಾರಣೀಭೂತರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮಲೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ದೊರಕಿದರೂ, ಆಕೆಯ ಥಿಯರಿಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾದುದು. ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನರೂ ಆರಾಮಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬಲ್ಲಂಥದ್ದು.

ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಆಕೆಯ ಕೆಲ ಮುಖ್ಯ ಥಿಯರಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಗಳಿಗೆ ಕಾಪಿ ರೈಟ್ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕಾರಣ ನೀವು ಪುಸ್ತಕದ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

don-t-lose-your-mind-lose-your-weight-400x400-imadaryhavfhdnfv

೧. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು, ಡ್ರೈ ಫ್ರೂಟ್ಸ್ ಇಂತದ್ದೇನಾದರೂ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಟೀ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಲ್ಲದು. ಕಾಫಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬಾಳಲಾಗದವರು, ಎರಡನೇ ಉಪಹಾರದ ನಂತರ ಕಾಫಿ ಸೇವಿಸಬಹುದು.
೨. ದಿನವಿಡೀ ೨ ಅಥವಾ ಮೂರು ಘಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಉಪಹಾರಕ್ಕೆ ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೀರೋ ಅದರ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಗ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದು. ದಿನವಿಡೀ ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರವನ್ನು, ಸಮಯದ ಗ್ಯಾಪ್ ಇಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು.
೩. ದಿನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಆಕ್ಟಿವ್ ಆಗಿರುವಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುವುದು, ಕಡಿಮೆ ಆಕ್ಟಿವಿಟಿ ಇರುವಾಗ ಕಮ್ಮಿ ತಿನ್ನುವುದು.
೪. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯೂಟವನ್ನು ಮಾಡುವುದು.

ಇಷ್ಟೇ ಸಿಂಪಲ್ ಆದ ಪಾಯಿಂಟ್ಸ್ ಗಳು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಜೀವಾಳ. ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ರುಜುತಾ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಎಂಥೆಂಥ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಬಹುದು, ಸೇವಿಸಬಾರದು ಎಂಬದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕಷ ವಿವರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಹಾರದ ಜೊತೆಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ವ್ಯಾಯಾಮ ಅಗತ್ಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಶಾರ್ಟ್ ಕಟ್ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವ ರುಜುತಾರ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇದೆ.

*****

ಮೊನ್ನೆ ಸುಚಿತ್ರಾ ಫಿಲಂ ಸೊಸೈಟಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ರ ಜೊತೆ ಸಂವಾದವಿತ್ತು. ಈ ಸಂವಾದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವರ ಉಢಾಫೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಉಢಾಫೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಅವರ ಆ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಂವಾದದ ಬಳಿಕ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ಯಾವುದೇ ಪ್ಲಾನ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು, ಒಂಚೂರು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತೆಳು ಹಾಸ್ಯದ ಲೇಪದ ಮೂಲಕ ನಿಶ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಅರಿವಾದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಅವರ ಓದಿನ ಹರವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದುವರೆಗೂ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಛಾಪನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯಾಭಿರುಚಿಯೇ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು. ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಎಂಥ ಎಬುಡ ತಬುಡ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮಾಡಲು, ಕಾರಣ ಕನ್ನಡ ವ್ಯಾಕರಣದ ಜ್ಞಾನ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧಾಟಿಯ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಲ್ಲ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಗ್ತದೆ.

ಅವರು ಆ ದಿನ, ಈ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರು (ಅವರು ಹೇಳೋ ಶೈಲಿ ಬೇರೆ, ಅದರ ಸಾರ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ) :-
~ ಸಿನಿಮಾ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತು ಭೀಷಣವಾಗಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಭಾಷಣದ ಓಘದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳದವನು ಮನುಷ್ಯನೇ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಮುದುಕನಿಗೆ ಅದು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿರಬೇಕು, ಸರ…ಒಂದ್ನಿಮಿಷರೀ..ಅಂದ. ಸಭೆ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿತು. ಅವರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅಲ್ಲಾ.. ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪಾಹಿತ್ಯ, ಕಥೀ ಪಥೀ ಓದ್ಲಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಮನುಷ್ಯಾನೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತೀರಲ್ರೀ.. ನಾನಾಗ್ಲೀ, ನಮ್ಮಪ್ಪನಾಗ್ಲೀ, ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ನಾವು ಏಳು ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಿದೀವು.. ಯಾರೂ ಇದುವರೆಗೂ ಒಂದ್ ಪೇಜೂ ಓದಿಲ್ಲ.. ನಾವ್ ಮನುಷ್ಯರು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲೋ..? ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

index-yograj
ಇನ್ನೊಂದು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರ ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು -ಅದರ ಸಾರಾಂಶ ಎಂದರೆ, ಸಿನಿಮಾ ಎಂದರೇನು ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ, ಭಟ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನುವುದು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಂತ. ಕೊನೆಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ, “ನೀವು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ, ಎಕ್ಸಾಮ್ ಇದ್ರೆ ಹೋಗಲ್ಲ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದ್ರೂ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್ ಕೆಲ್ಸ ಇದ್ರೆ ಹೋಗಲ್ಲ, ಹತ್ತಿರದವರ್ಯಾದರೂ ತೀರ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಐದಾರು ಘಂಟೆ ಫ್ರೀ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡೋದು ಅನ್ನೋದು ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನೋದು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದವರು ನೋಡುವ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದವನೇ ಮಾಡೋ ಕೆಲಸ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ, ವಿಡಂಬನೆಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿಕೋತಾ ವಿವರಿಸಿದ್ರು.
~ ಯಾವ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರರಂಗ ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ (ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ಲೀ). ಇದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ, ಬೆಂಗಾಳೀ, ರಾಜಸ್ಥಾನೀ ಭಾಷೆಗಳು ಉದಾಹರಣೆ.
~ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರು ಬಹುತೇಕ ಹದಿನಾರರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವಯಸ್ಸಿನವರು. ಅವರು ಮೊದಲು ನೋಡಿ, ಅವರಿಗಿಷ್ಟ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಅಂಕಲ್ ಆಂಟಿ, ಅಕ್ಕ ಭಾವ ನೋಡೋಕೆ ಬರ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಅವರನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಹಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಈಗಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡ.
~ ಎಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೇ ಕಥೆ ಬರೀರಿ ಅಂತಾರೆ. ಮಾಡಿದರೆ ನೋಡಲ್ಲ. ಬರೆದರೆ ಓದಲ್ಲ.

~ ನಾನು ಕಥೆಯನ್ನು ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲು ಬಯಸ್ತೇನೆ. ನಂಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲು ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು. ಇದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಬಯಸುವ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವಾದ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಮೆದುಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮೇವು ದೊರಕಿಂದಂತೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ.

 

ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ’ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು ಸದಾ ಅನ್ನುತಿದ್ದ ಮಾತು. ಅದು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತೂ ಹೌದು. ಬರೀ ಕವಿತೆಯಲ್ಲ, ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಛಾಪು ಇದ್ದರೆ ಆ ಕಲಾಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಮನಮುಟ್ಟುವುದು, ನಮ್ಮೊಳಗಿನದೇ ಅನಿಸುವುದು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಆರ್ಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿ, ಟೆಲಿವಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಲು ಕಾಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೇ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಒಂದು –  ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ

ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳು ಆ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರಿಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ್ನೊಂದು ಸರ್ಕಲ್ ನತ್ತ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಕಥಾನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಬಹಳ ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಿವೆ. ನೋಡುಗ ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಓಹ್ ಆ ದಾರಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿತಾ ಅಂತ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಕೋನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿ ಕಥಾಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆಯಲಾಗುವುದು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣಾತಂತ್ರ.

ಈ ತಂತ್ರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ – ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂಬುದಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೌದಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ತಂತ್ರ ’ವ್ಯಾಂಟೇಜ್ ಪಾಯಿಂಟ್’ ಎಂಬ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದಾದರೂ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಒಂದೇ ಇದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಕೊಂಡಿ (ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಂತದ್ದು) ಬಹಳ ಇವೆ.

Image

ಚಾಪ್ಟರ್ ಎರಡು –  ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ

ಇನ್ನೊಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಿಂತ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಾತ್ರದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಧಾವಂತವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ, ಬೇಡವಿದ್ದಿತ್ತೇನೋ ಅನಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ಹಸಿವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿ, ರೆಜಿನಾಳನ್ನು ರೇಗಿಸುವ, ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿಸುವ ದೃಶ್ಯ. ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ರಿಮಾಂಡ್ ಹೋಂ ಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಆದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ಮರೆಯಲಾಗದಂತ ಘಟನೆ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಆ ಫೋಟೋ. ಅದವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಸಾರುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಎರಡು ದೃಶ್ಯ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೀಕ್ರೆಟ್ಟೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಮುಖೇನ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ದುಬೈಗೆ ಹೋಗ್ತಿರುವ ವಿಷಯ, ತನ್ನ ಮಗ ರಾಘು ಊರಿಗೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಸಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತಿಳಿಸ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾಳೆ.

ರಿಚ್ಚಿ ಶಂಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಯಾವ ಪರಿ ಅನುಯಾಯಿ ಎಂದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಚಚ್ಚಿ ಎಳೆತರುವ ದೃಶ್ಯದ ಮುಖಾಂತರ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ.

ರಾಘುವಿನ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಓಡಿಹೋಗುವುದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಓಡುವ ರಾಘು, ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಭೂಗತ ದೊರೆಗಳ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ದೌಬೈಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಕನಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಕೆಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ ಪ್ರಕಾರ, ರಾಘು ಸಾಯದೇ ದುಬೈಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಮೂರು – ನಟನೆ

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ನಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ತಿಳಿದೀತು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ನೀಡುವುದೂ ಹರಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಬಾಲು (ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್) ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಅವನ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತು ದಕ್ಕದೇ ಹೋಗಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಜ ಸೌಂದರ್ಯ ನೀಡುವಂತಾಯಿತು.

ಚಿತ್ರದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳಿದ್ದವು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಜಸ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಪಾತ್ರದ ಕಲಾವಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನಟನೆ ನೀಡದೇ ಹೋದರೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ನೋಡುಗನಿಗೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಬಲ್ಲಂಥ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ತಾರಾ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲ.  ಮೀನ್ ಕರ್ರಿ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಒಂದಿಡೀ ದಿನದ ದಿನಚರಿಯ ಮೂಲಕ ಅವಳು ಕಳೆದ ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತಾರಾ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಪರಿ ಅದ್ಭುತ. ಜೊತೆಗೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಾಘುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ದೃಶ್ಯ, ಬಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ, ಊಟ ಆದ್ರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತ ಕೇಳುವಾಗಿನ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಮನವಿ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಂಬಲವಿದ್ದುದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಸಂತಸ, ಜೊತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀನೇನೋ ಎಂಬುದರ ಭಯ ಎರಡನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ಇನ್ನು ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಯಾವ ಆಕಾರ ಕೂಡ ತಾಳಬಲ್ಲದೋ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಯುತ್ ಕಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮತ್ತು ತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯ, ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕುಂದಾಪುರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಆಡಿಬೆಳೆದವರೋ ಎಂಬಂತೆ ಅನಿಸಿದರೆ ಪೂರ್ಣ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಲ್ಲಲೇಬೇಕು.

ಚಾಪ್ಟರ್ ನಾಲ್ಕು – ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ

ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ ರಕ್ಷಿತ್. ಟ್ರೈಲರ್ ಮತ್ತು ಆಡಿಯೋದ ಮೂಲಕವೇ ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನೋಡುಗರ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಐಡಿಯಾ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿ ವರ್ಕ್ ಔಟ್ ಆಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಿಚ್ಚಿಯ ಎಂಟ್ರಿ ದೃಶ್ಯ, ಕಿಶೋರ್ ರ ಪ್ರೇಮ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಟೈಲ್ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಇದು ಬಳಕೆ ಆಗಿದೆ. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ್ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಉಳ್ಳದ್ದು.

Image

ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಫ್ರೇಮಿಂಗ್ ಇಡುವುದಾಗಲಿ, ಪಾತ್ರಗಳ ಪೊಸಿಶನಿಂಗ್ ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಲೈಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ನಿರ್ದೇಶನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಎರವಾಗುವಂಥ ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದ ವಿಚಾರ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಐದು – ನಿರ್ದೇಶನ

ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಕುರಿತು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಡೀಟೈಲಿಂಗ್ ಗೆ ಕೂಡ ಆಸ್ಥೆವಹಿಸಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆಯೊಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ನಿಗಾವಹಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ನೀರು ಕೊಡುವ ವಿಚಾರವೇ ಇರಲಿ, ಮೀನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಮಾಡದೇ ಭಾಗ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬ ಮೀನು ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳುವುದೇ ಇರಲಿ. ಪಾತ್ರಗಳಾಡುವ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಆ ಎಚ್ಚರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಾಲಿ ಕಳುಕ್ ಎಂಬ ಬೈಗುಳ, ಎಂಥಾ ಸಾವ್ ಮರೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ರಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಂದಾಗ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೇಳುವ, – ಓಯ್.. ಬೀಡಿ ಮಾರ್ರೆ ಎಂಬ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಹುಲಿವೇಷದ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆ ಎಂಬಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮನಸೂರೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮಿಳಿತ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಅದರಲ್ಲೊಂದು. ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ರೆಜಿನಾ, ರಾಘು ಅಡಗಿದ್ದ ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೇ ರಿಚ್ಚಿ ಒಳಬರುವ ಬರುವ ದೃಶ್ಯ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ರಾಘು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಲು ಬರುವಾಗಲೂ ಕಾಲ ಸ್ಥಳದ ಮೇಳೈಕೆಯೊಂದನ್ನು ಬರಿಯ ಲೈಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ರಕ್ಷಿತ್. ರಾಘು, ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಖುಷಿಭರಿತ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ.  

ಪಾತ್ರಗಳ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಘು ಓಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಬೋಟ್ ಒಳಗಿಂತ ರಿಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಶ್ಯ, ರೆಜಿನಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ತಾರಾ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ತಾರಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಒದ್ದಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಂದೂ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ದೃಶ್ಯ ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.

Image

ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ ಅಂಶ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ ದೃಶ್ಯಿಕೆಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಕೆಲವು ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ. ಅವಶ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಅನುಕೂಲವಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಅಂತ ಇದ್ದರೂ, ಯಾವ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸದೇ ಇರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಅಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಘು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿದ್ದಾನೇನೋ ಅಂತ ಹೇಳಿಸುವುದು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂನು, ಶೂಟಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರೆಜಿನಾ ಪಾತ್ರದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರದಿಂದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇರುವುದು, ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಹಾಕುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯಂತೆ ಮಾಡದ್ದು, ’ಕಾ’ ಅನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿರುವುದು, ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಂಡರೂ ನಿರ್ದೇಶಕನೊಬ್ಬನ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರವೆಂಬುದು ಅದೆಲ್ಲದರ ಮನ್ನಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ನಿಮಿತ್ತ

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ  ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ, ನಿರೂಪಣೆ, ನಟನೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾದ ಫ್ಲೇವರಿಂಗ್ ಮೂಲಕ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶನದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅವತ್ತು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ತಂಡವೊಂದರ ಸಂದರ್ಶನವಿತ್ತು.

ನನಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ತಯಾರಾಗಿದ್ದೆ. ‘ನಿಮಗೆ ಹೇಗನ್ಸುತ್ತೆ?’ ಯಂಥ ಚಿಲ್ಲರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ್ದೇನನ್ನೊ, ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಓದಿರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಒಳಪದರಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು, ಓದುಗರಿಗೆ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾದ ಅಂತರಂಗದ ಹೊಸ ಪಲುಕಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು. ಹೊಸ ತಂಡ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತುಂಬ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಸಿದ್ದವು. ಪಟ್ಟ ಪಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುವ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವಂಶಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ಕೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಂಥ ಸಂದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಸಂದರ್ಶನ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಾ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರ ಕಲೆಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯಾವ ಸಿನಿಮಾದವರೂ ಪೋಷಕವರ್ಗದ ನಟರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಜಾಸ್ತಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊಸ ಚಿತ್ರತಂಡದವರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಜನಪ್ರಿಯ ಹೆಸರುಗಳಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಗೆ ಒಂದು ಅಡ್ವಾಂಟೇಜ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆಂಬುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಪೋಷಕವರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನಿರ್ಮಾಪಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲವು ಪೋಷಕನಟರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮೆಲ್ಲ ಉಸುರಿದ ಪೋಷಕ ನಟನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು.

ಆವರು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ವಿಧಿವಶರಾಗಿದ್ದ ಬಹಳ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು. ಬಹುಶಃ ಈ ಹೊಸ ತಂಡದ ಚಿತ್ರವೇ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಬಹಳ ಕುತೂಹಲಗೊಂಡೆ. ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ, ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಬ್ಬರೂ ಕೊಂಚ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡರು. ಆ ಕಲಾವಿದ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು, ಅವರ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ‘ಅವರು ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದುದರ ಕುರಿತು ಜಾಸ್ತಿ ಬರೆಯಬೇಡಿ ಸರ್’ ಅಂದರು.

ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ‘ಯಾಕ್ರೀ? ಅಂಥ ಒಳ್ಳೇ ಕಲಾವಿದ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಲ್ವಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಇತ್ತ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ಒಳಜೀವ ತತ್ತರಿಸಿತು.

ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ, ‘ಸರ್, ಅವರು ತೀರಿಹೋಗಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷವೇ ಆಯಿತು. ಅವರು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಈ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಅಂತ ಇಡೀ ಚಿತ್ರರಂಗ ಒಂಥರಾ ನಿಷ್ಕಾಳಜಿ ತೋರುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ, ಹಾಗೇನೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೂ ಇದರ ಮೇಲೆ ಇಂಟ್ರಸ್ಟ್ ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆ ಅಂಶ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಕಲಾವಿದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀರಿ ಸರ್’ ಅಂದರು!