Archive for the ‘ಸಿನೆಮಾ’ Category

 

ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ’ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು ಸದಾ ಅನ್ನುತಿದ್ದ ಮಾತು. ಅದು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತೂ ಹೌದು. ಬರೀ ಕವಿತೆಯಲ್ಲ, ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಛಾಪು ಇದ್ದರೆ ಆ ಕಲಾಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಮನಮುಟ್ಟುವುದು, ನಮ್ಮೊಳಗಿನದೇ ಅನಿಸುವುದು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಆರ್ಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿ, ಟೆಲಿವಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಲು ಕಾಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೇ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಒಂದು –  ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ

ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳು ಆ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರಿಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ್ನೊಂದು ಸರ್ಕಲ್ ನತ್ತ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಕಥಾನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಬಹಳ ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಿವೆ. ನೋಡುಗ ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಓಹ್ ಆ ದಾರಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿತಾ ಅಂತ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಕೋನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿ ಕಥಾಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆಯಲಾಗುವುದು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣಾತಂತ್ರ.

ಈ ತಂತ್ರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ – ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂಬುದಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೌದಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ತಂತ್ರ ’ವ್ಯಾಂಟೇಜ್ ಪಾಯಿಂಟ್’ ಎಂಬ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದಾದರೂ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಒಂದೇ ಇದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಕೊಂಡಿ (ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಂತದ್ದು) ಬಹಳ ಇವೆ.

Image

ಚಾಪ್ಟರ್ ಎರಡು –  ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ

ಇನ್ನೊಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಿಂತ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಾತ್ರದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಧಾವಂತವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ, ಬೇಡವಿದ್ದಿತ್ತೇನೋ ಅನಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ಹಸಿವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿ, ರೆಜಿನಾಳನ್ನು ರೇಗಿಸುವ, ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿಸುವ ದೃಶ್ಯ. ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ರಿಮಾಂಡ್ ಹೋಂ ಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಆದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ಮರೆಯಲಾಗದಂತ ಘಟನೆ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಆ ಫೋಟೋ. ಅದವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಸಾರುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಎರಡು ದೃಶ್ಯ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೀಕ್ರೆಟ್ಟೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಮುಖೇನ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ದುಬೈಗೆ ಹೋಗ್ತಿರುವ ವಿಷಯ, ತನ್ನ ಮಗ ರಾಘು ಊರಿಗೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಸಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತಿಳಿಸ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾಳೆ.

ರಿಚ್ಚಿ ಶಂಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಯಾವ ಪರಿ ಅನುಯಾಯಿ ಎಂದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಚಚ್ಚಿ ಎಳೆತರುವ ದೃಶ್ಯದ ಮುಖಾಂತರ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ.

ರಾಘುವಿನ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಓಡಿಹೋಗುವುದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಓಡುವ ರಾಘು, ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಭೂಗತ ದೊರೆಗಳ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ದೌಬೈಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಕನಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಕೆಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ ಪ್ರಕಾರ, ರಾಘು ಸಾಯದೇ ದುಬೈಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಮೂರು – ನಟನೆ

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ನಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ತಿಳಿದೀತು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ನೀಡುವುದೂ ಹರಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಬಾಲು (ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್) ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಅವನ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತು ದಕ್ಕದೇ ಹೋಗಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಜ ಸೌಂದರ್ಯ ನೀಡುವಂತಾಯಿತು.

ಚಿತ್ರದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳಿದ್ದವು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಜಸ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಪಾತ್ರದ ಕಲಾವಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನಟನೆ ನೀಡದೇ ಹೋದರೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ನೋಡುಗನಿಗೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಬಲ್ಲಂಥ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ತಾರಾ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲ.  ಮೀನ್ ಕರ್ರಿ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಒಂದಿಡೀ ದಿನದ ದಿನಚರಿಯ ಮೂಲಕ ಅವಳು ಕಳೆದ ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತಾರಾ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಪರಿ ಅದ್ಭುತ. ಜೊತೆಗೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಾಘುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ದೃಶ್ಯ, ಬಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ, ಊಟ ಆದ್ರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತ ಕೇಳುವಾಗಿನ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಮನವಿ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಂಬಲವಿದ್ದುದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಸಂತಸ, ಜೊತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀನೇನೋ ಎಂಬುದರ ಭಯ ಎರಡನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ಇನ್ನು ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಯಾವ ಆಕಾರ ಕೂಡ ತಾಳಬಲ್ಲದೋ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಯುತ್ ಕಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮತ್ತು ತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯ, ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕುಂದಾಪುರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಆಡಿಬೆಳೆದವರೋ ಎಂಬಂತೆ ಅನಿಸಿದರೆ ಪೂರ್ಣ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಲ್ಲಲೇಬೇಕು.

ಚಾಪ್ಟರ್ ನಾಲ್ಕು – ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ

ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ ರಕ್ಷಿತ್. ಟ್ರೈಲರ್ ಮತ್ತು ಆಡಿಯೋದ ಮೂಲಕವೇ ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನೋಡುಗರ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಐಡಿಯಾ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿ ವರ್ಕ್ ಔಟ್ ಆಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಿಚ್ಚಿಯ ಎಂಟ್ರಿ ದೃಶ್ಯ, ಕಿಶೋರ್ ರ ಪ್ರೇಮ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಟೈಲ್ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಇದು ಬಳಕೆ ಆಗಿದೆ. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ್ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಉಳ್ಳದ್ದು.

Image

ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಫ್ರೇಮಿಂಗ್ ಇಡುವುದಾಗಲಿ, ಪಾತ್ರಗಳ ಪೊಸಿಶನಿಂಗ್ ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಲೈಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ನಿರ್ದೇಶನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಎರವಾಗುವಂಥ ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದ ವಿಚಾರ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಐದು – ನಿರ್ದೇಶನ

ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಕುರಿತು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಡೀಟೈಲಿಂಗ್ ಗೆ ಕೂಡ ಆಸ್ಥೆವಹಿಸಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆಯೊಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ನಿಗಾವಹಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ನೀರು ಕೊಡುವ ವಿಚಾರವೇ ಇರಲಿ, ಮೀನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಮಾಡದೇ ಭಾಗ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬ ಮೀನು ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳುವುದೇ ಇರಲಿ. ಪಾತ್ರಗಳಾಡುವ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಆ ಎಚ್ಚರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಾಲಿ ಕಳುಕ್ ಎಂಬ ಬೈಗುಳ, ಎಂಥಾ ಸಾವ್ ಮರೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ರಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಂದಾಗ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೇಳುವ, – ಓಯ್.. ಬೀಡಿ ಮಾರ್ರೆ ಎಂಬ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಹುಲಿವೇಷದ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆ ಎಂಬಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮನಸೂರೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮಿಳಿತ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಅದರಲ್ಲೊಂದು. ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ರೆಜಿನಾ, ರಾಘು ಅಡಗಿದ್ದ ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೇ ರಿಚ್ಚಿ ಒಳಬರುವ ಬರುವ ದೃಶ್ಯ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ರಾಘು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಲು ಬರುವಾಗಲೂ ಕಾಲ ಸ್ಥಳದ ಮೇಳೈಕೆಯೊಂದನ್ನು ಬರಿಯ ಲೈಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ರಕ್ಷಿತ್. ರಾಘು, ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಖುಷಿಭರಿತ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ.  

ಪಾತ್ರಗಳ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಘು ಓಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಬೋಟ್ ಒಳಗಿಂತ ರಿಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಶ್ಯ, ರೆಜಿನಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ತಾರಾ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ತಾರಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಒದ್ದಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಂದೂ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ದೃಶ್ಯ ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.

Image

ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ ಅಂಶ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ ದೃಶ್ಯಿಕೆಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಕೆಲವು ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ. ಅವಶ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಅನುಕೂಲವಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಅಂತ ಇದ್ದರೂ, ಯಾವ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸದೇ ಇರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಅಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಘು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿದ್ದಾನೇನೋ ಅಂತ ಹೇಳಿಸುವುದು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂನು, ಶೂಟಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರೆಜಿನಾ ಪಾತ್ರದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರದಿಂದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇರುವುದು, ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಹಾಕುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯಂತೆ ಮಾಡದ್ದು, ’ಕಾ’ ಅನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿರುವುದು, ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಂಡರೂ ನಿರ್ದೇಶಕನೊಬ್ಬನ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರವೆಂಬುದು ಅದೆಲ್ಲದರ ಮನ್ನಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ನಿಮಿತ್ತ

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ  ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ, ನಿರೂಪಣೆ, ನಟನೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾದ ಫ್ಲೇವರಿಂಗ್ ಮೂಲಕ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶನದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಅವತ್ತು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ತಂಡವೊಂದರ ಸಂದರ್ಶನವಿತ್ತು.

ನನಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ತಯಾರಾಗಿದ್ದೆ. ‘ನಿಮಗೆ ಹೇಗನ್ಸುತ್ತೆ?’ ಯಂಥ ಚಿಲ್ಲರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ್ದೇನನ್ನೊ, ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಓದಿರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಒಳಪದರಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು, ಓದುಗರಿಗೆ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾದ ಅಂತರಂಗದ ಹೊಸ ಪಲುಕಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು. ಹೊಸ ತಂಡ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ತುಂಬ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಸಿದ್ದವು. ಪಟ್ಟ ಪಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುವ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲವಂಶಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ಕೇಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಂಥ ಸಂದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಜೆಂಡಾ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಸಂದರ್ಶನ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಾ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರ ಕಲೆಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯಾವ ಸಿನಿಮಾದವರೂ ಪೋಷಕವರ್ಗದ ನಟರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಜಾಸ್ತಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊಸ ಚಿತ್ರತಂಡದವರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಜನಪ್ರಿಯ ಹೆಸರುಗಳಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಗೆ ಒಂದು ಅಡ್ವಾಂಟೇಜ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆಂಬುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಪೋಷಕವರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನಿರ್ಮಾಪಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲವು ಪೋಷಕನಟರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮೆಲ್ಲ ಉಸುರಿದ ಪೋಷಕ ನಟನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು.

ಆವರು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ವಿಧಿವಶರಾಗಿದ್ದ ಬಹಳ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರು. ಬಹುಶಃ ಈ ಹೊಸ ತಂಡದ ಚಿತ್ರವೇ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಬಹಳ ಕುತೂಹಲಗೊಂಡೆ. ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ, ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಬ್ಬರೂ ಕೊಂಚ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡರು. ಆ ಕಲಾವಿದ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು, ಅವರ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ‘ಅವರು ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದುದರ ಕುರಿತು ಜಾಸ್ತಿ ಬರೆಯಬೇಡಿ ಸರ್’ ಅಂದರು.

ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ‘ಯಾಕ್ರೀ? ಅಂಥ ಒಳ್ಳೇ ಕಲಾವಿದ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನೀವು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಲ್ವಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಇತ್ತ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ಒಳಜೀವ ತತ್ತರಿಸಿತು.

ಆ ನಿರ್ದೇಶಕ, ‘ಸರ್, ಅವರು ತೀರಿಹೋಗಿ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷವೇ ಆಯಿತು. ಅವರು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಈ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಅಂತ ಇಡೀ ಚಿತ್ರರಂಗ ಒಂಥರಾ ನಿಷ್ಕಾಳಜಿ ತೋರುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ, ಹಾಗೇನೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೂ ಇದರ ಮೇಲೆ ಇಂಟ್ರಸ್ಟ್ ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಆ ಅಂಶ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಕಲಾವಿದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೀರಿ ಸರ್’ ಅಂದರು!

ಸಿನಿ ಬಿಟ್ಸ್…!

Posted: ನವೆಂಬರ್ 20, 2012 in ಸಿನೆಮಾ

(ಈ ಲೇಖನ “ಪೃಥ್ವಿ” ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ಗಾಗಿ ಬರೆದದ್ದು)

ಭಟ್ಟರು, ಉಡಾಫೆ ಮತ್ತು ವಿನಯ!

ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಹಾಡುಗಳು ಅಂದರೆ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕುವ ಅಪ್ಪಟ ಶುದ್ಧ ನೀರು, ನನ್ನದು ಬಿಡಿ, ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಬಿಸ್ಲೇರಿ” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ವಿನಯ ಮೆರೆದಿದ್ದ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ಟರು ಈಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಗೀತ ಬ್ರಹ್ಮ ಹಂಸಲೇಖಾ ಎದುರು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿ ತಾವಿನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಭಟ್ಟರು ಅಂದರೆ ತಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿನ, ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿನ ಉಡಾಫೆಯ ಲೇಪಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿ. ಆ ಉಡಾಫೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎಂಥಾ ಗೂಸಾ ಕೊಟ್ಟರೆಂದರೆ ಪುನೀತ್, ಐಂದ್ರಿತಾ, ಅದ್ಭುತ ಹಾಡುಗಳು, ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ಇದ್ದರೂ “ಪರಮಾತ್ಮ” ಚಿತ್ರ ನೆಲಕ್ಕಚ್ಚಿತ್ತು.
ಈಗ ಬಹುನಿರೀಕ್ಷೆಯ “ಡ್ರಾಮಾ” ಬರಲಿದೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾತಲ್ಲದೇ, ಕತೆಯೂ ಇದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಮಾತುಕತೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಟ್ಟರು, ಹಂಸ್ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಡು ಬರೆದವರು, ಜಾನಪದ ಅರೆದು ಕುಡಿದವರು ಅಂಥವರ ಮುಂದೆ ಐವತ್ತು ಅರವತ್ತು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದ ತಾವೇನೂ ಅಲ್ಲ ಅಂದರು.

ಹಿರಿಯ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು “ಬರೆಯುವಾಗ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅಹಂಕಾರದಷ್ಟು ಎತ್ತರವಿರಬೇಕು, ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ತೋರುವಾಗ ವಿನಯ, ವಾಮನ ಬಲಿಯನ್ನು ತುಳಿಯಲು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೋ ಹಾಗಿರಬೇಕು” ಅಂದಿದ್ದರು.

ಭಟ್ಟರು ಅಂತದ್ದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರಾ!

****

ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಾರ್!

ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ, ಎಸ್. ನಾರಾಯಣ್ ಚಿತ್ರರಂಗ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೆದರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಮಯಬಧ್ಧತೆ, ಶಿಸ್ತುಪಾಲನೆ ಗಮನಿಸಿದ ಗಾಂಧಿನಗರಿಯ ಮಂದಿ, ಇನ್ನು ನಾರಾಯಣ್ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು ಅಂತಲೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಸುಳ್ಳಾದದ್ದು ಹಳೆಯ ಸುದ್ಧಿಯಾತು. ಈಗ ಅವರು ರಮೇಶ್, ಮೋಹನ್ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ. “ಕುರಿಗಳು ಸಾರ್ ಕುರಿಗಳು” ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಂಬಿನೇಶನ್ ಕೊನೆಯಬಾರಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ಜೊತೆಯಾಗಲಿರುವ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಏನು ಹೆಸರು ಸಾರ್ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, ಕುರಿಯಾಯ್ತು ಕೋತಿಯಾಯ್ತು, ಇನ್ನೂ ಬೇಜಾನ್ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿವೆಯಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಕ್ಕರೂ, ನೀವೇ ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳಿ ಸಾರ್ ಅಂತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನೇ ಕೇಳ್ತಿದಾರೆ!

***

ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ

ಲೂಸ್ ಮಾದ ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಬೆಡಗಿ ರಮ್ಯಾ ಜೋಡೀನಾ ಅಂತ ಮೂಗೆಳೆದಿದ್ದರು ಆಗ. ಅದು ವಿಜಯ ಪ್ರಸಾದ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ, ಸಿದ್ಲಿಂಗು. ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ “ಮಾಮೂಲಿ ಕೋತಿಯ ತಾರುಣ್ಯ ಗೀತೆ”ಯಂತಿದ್ದ ಸಿನೆಮಾಗಳೇ ಬರುತಿದ್ದ ಸಮಯ. ಸಿದ್ಲಿಂಗು ತನ್ನ ವಿಭಿನ್ನ ನಿರೂಪಣೆ, ಡೈಲಾಗ್ ಬಾಜಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುವ ಕತೆಂದ ಗೆದ್ದಿತ್ತು. ಈಗ ಅದೇ ವಿಜಯಪ್ರಸಾದ್ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂಥ ಕಾಂಬಿನೇಷನ್ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೂ “ನೀರ್ ದೋಸೆ” ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನೀರ್ ದೋಸೆಯಲ್ಲಿ ನೀರೆಯಾಗಿ ರಮ್ಯಾ ಮತ್ತು ದೋಸೆ ಹುಯ್ಯುವ ನಾಯಕನಾಗಿ ಜಗ್ಗೇಶ್ ಇದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಂಜಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಸಾಲೆಭರಿತ ಚಟ್ನಿ, ಐಂದ್ರಿತಾ ರೇ.

ಚಿತ್ರದ ಟಿಕೆಟ್ಟು, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ ಹಾಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದಾ ಅಂತ ಕಾಲವೇ ಹೇಳಬೇಕು!

***

ನಟನೆ ನನ್ನ ಡ್ಯೂಟಿ

ರಾಧಿಕಾ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಬರದೇ ೬ ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಲಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ನೀವ್ಯಾವಾಗ ನಟಿಸ್ತೀರಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸಿದ್ದರು. ಮರೆಗೆ ಸರಿದದ್ದು ಸುಮ್ಮನೆ, ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯೇ ನಮ್ಮನೆ ಅಂತ ಈಗ ವಾಪಸ್ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ. “ಸ್ವೀಟಿ” ಅನ್ನುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಬ್ಯೂಟಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಡ್ಯೂಟಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮರೆಯಾಗಿ ರಾಧಿಕಾ ಮಾಡಿದ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಎಲ್ಲವ ಮರೆತು ಬರೀ ನಟನೆ, ಚಿತ್ರ ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನಾ ಅಂತ ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು

***

ಹಂಸಲೇಖಾ, ನೀವೂನಾ!

ಯೂಟ್ಯೂಬಿನಲ್ಲಿ ಮದರ್ ರಷ್ಯಾ, ಐರನ್ ಮೈಡನ್ ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ಸರ್ಚ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದು ಹಾಡು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಒಂದು ರಷ್ಯಾ ದೇಶದ ಗೀತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ಹಾಡು ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದ್ದೇನಲ್ಲಾ ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಪದರವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಒಂಚೂರು ಕೆದಕಿದಾಗ “ಪುಟ್ನಂಜ” ಸಿನೆಮಾದ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ, ರವಿಚಂದ್ರನ್ ನಾಯಕಿ ಮೀನಾಗೆ “ದಸರಾ ಬೊಂಬೆ ನಿನ್ನನು ನೋಡಲು ನಮ್ಮೂರಿಂದ ಬಂದೆ ಕಣೇ” ಅಂತ ರೇಗಿಸುವ ಹಾಡೊಂದಿದೆ. ಆಗ ಒಂದು ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಹಾಡದು.
ಕನ್ನಡದ ಬಹುತೇಕ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕಾಪಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಗೊತ್ತಿರುವಂಥ ವಿಷಯವೇ. ಸಾಧು ಕೋಕಿಲ ರಂಥವರು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಹೇಗೆ ಕದಿಯಲಿ ಅಂತಲೇ ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಗುರುಕಿರಣ್ ರಂಥವರು ಹೊಸ ಹಿಂದಿ ಗೀತೆಗಳಿಂದ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹರಿಕೃಷ್ಣ, ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಿಂದ ಹೇಗಿದೆ ಹಾಗೆಯೇ “ಸ್ಪೂರ್ತಿ”ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಹಂಸಲೇಖ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಗೌರವವಿದೆ. ರವಿಚಂದ್ರನ್ ರ ಎಲ್ಲಾ ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಕೊಡುತ್ತಾ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಹಾಡಿನ ರಾಗವನ್ನೇ ಬಳಸಿ ಅಂತ ನಿರ್ಮಾಪಕರುಗಳೇ ತಾಕೀತು ಮಾಡದರೂ ಒಪ್ಪದೇ, ಚಿತ್ರ ರೀಮೇಕ್ ಆದರೂ ಹಾಡು ಇಲ್ಲಿಯವೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಒರಿಜಿನಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು. ದೇಸೀಯತೆ, ಜಾನಪದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಅವರೂ ಹಾಡುಕೊಡಲು “ರಿಸರ್ಚ್” ಮಾಡಿರುವುದು ನಂಬಲಾಗದ್ದು!

ಆಗ ಈ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಗಳು, ಗೂಗಲ್ ಗಳೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹಿಂದೆ ಕದ್ದಿದ್ದೂ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಬೆಳಗಿದ್ದ ಹಂಸಲೇಖಾ ರವರೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಚಿತ್ರಗೀತೆ ರಸಿಕರಿಗೆ ನಂಬಲಾಗದ ಸುದ್ಧಿ, ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತು.

***

ಬರದ ನಾಯಕ

“ಈಗ” ಸುದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದೇ ತಡ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮುಂದಿನದು ಯಾವಾಗ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ ಸುದೀಪ್ ರನ್ನು. “ಬಚ್ಚನ್” ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುಗಿದಿದೆ. ಶಶಾಂಕ್ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿರುವ ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆದೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮನಂತಹ ಶಿಷ್ಯ, ಚಿರಂಜೀವಿ ಸರ್ಜಾ ರನ್ನು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವ ವರದ ನಾಯಕ, ಹೊರಬರಲು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಹಸ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ. ತೆಲುಗಿನ “ಲಕ್ಷ್ಯಂ” ಚಿತ್ರದ ನಕಲಾಗಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಸುದೀಪ್ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲ.

ಗಾಂಧಿನಗರಿಯ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ, ವರದ ನಾಯಕನನ್ನು “ಬರದ ನಾಯಕ” ಅಂತ ಗೇಲಿ ಮಾಡುತಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

***

ಪ್ರೇಮ್ ಎಲ್ಲಾ ಅವಮಾನಗಳ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಲಿ

ನಿರ್ದೇಶಕ ಪ್ರೇಮ್ ರ ಅಡ್ಡ ಇನ್ನೇನು ತೆರೆಗೆ ಬರಲಿದೆ. ಎಂದಿನಂತೆ ಅವರ ಸಿನೆಮಾ ವಿವಾದಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿಲ್ಲ. “ಜೋಗಯ್ಯ” ಪ್ರೇಮ್ ಪಾಲಿಗೆ ಕಹಿನೆನಪು. ಸ್ವತಃ ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಂದಲೇ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಿನೆಮಾ. ತ್ರೀಡಿ ವಿಚಾರ ಎಲ್ಲರಿಂದ ಗೇಲಿಗೊಳಗಾತು. “ಮಠ” ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ರಂಥವರು ವಾಹಿನಿಯ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲೇ ಪ್ರೇಮ್ ರನ್ನು ಹೀಗಳೆದರು. ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ರ “ಡೈರೆಕ್ಟರ್ಸ್ ಸ್ಪೆಷಲ್” ಚಿತ್ರದ ಜಾಹೀರಾತನ್ನೂ ಪ್ರೇಮ್ ಅವಹೇಳನಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು.

ಇಂತಿಪ್ಪ ಪ್ರೇಮ್, ಮತ್ತೆ ಕೊಡವಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ತಮಿಳಿನ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ “ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಪುರಂ” ದ ರಿಮೇಕ್ ಆದ “ಪ್ರೇಮ್ ಅಡ್ಡ” ಮೂಲಕ ಮರಳಿ ಬಂದಿದಾರೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅದೇ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ತೀವ್ರ ಹಸಿವು. ಸಿನೆಮಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪ್ಯಾಷನ್.

ಪ್ರೇಮ್ ಅಡ್ಡ ಗೆಲ್ಲಲಿ. ಸೋತ ಪಾಠ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು. ಗೆಲುವಿನ ಟಚ್ ಸಿಗಲಿ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.

ಆ ಸಿನೆಮಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳೆಯದು. ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ೫೦ ದಿನ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಸಿನೆಮಾ ಗೆಳೆಯರು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಾರಾಯ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಡ ಅಂದಿದ್ದರಿಂದ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ನೋಡಬೇಕಾದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಬೇಡ ಅಂದುಕೊಂಡು ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.

ಅವತ್ತು ಶನಿವಾರ. ದಿನದ ಕೊನೆಯ ಶೋ. ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ತಾತಪ್ಪ, ಇನ್ನೂ ಶೋ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಕಾಯಿರಿ ಅಂದ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅಡಿಗಾಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಟೀ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶೋ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಬಾಲ್ಕನಿ ಕೊಡಿ ಅಂದೆ. ಕಿಂಡಿಯ ಒಳಗಿಂದ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಇಣುಕಿ, ’ಸರ್, ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಕೂರಬೇಕಾದೀತು ಪರವಾಗಿಲ್ಲವಾ" ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ಯಾಕೆ ಸರ್ ಇವತ್ತು ಶನಿವಾರ ಅಲ್ಲವ್ರಾ? ಜನ ಬರಬಹುದು ಅಂದೆ. ಅವನಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಬೇಜಾನ್ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇತ್ತು. ಇಲ್ಲ ಸರ್, ಜನ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ನೋಡೋಣ ಈಗ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಳ್ಳಿ ನಂತರ ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಡ್ತೇನೆ ಅಂದ.

ಒಳಗೆ ಬಿಡದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ತುಂತುರು ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬಾಗಿಲಬಳಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಏಳೂವರೆಯಾದರೂ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ನೋಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಛೇ ಯಾರೂ ಬರದೇ ಹೋದರೆ ಶೋ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರಾ? ಆಗ ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂತೆ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಂದ. ನನ್ನ ಮುಖ ಅರಳಿತು. ಆತ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಳ್ಳದೇ ಥಿಯೇಟರ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಜತೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿವರ್ಗದವನೇ ಆಗಿದ್ದುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಆತನೂ ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಬಂದು ಕೂತ. ಸಮಯ ಆಗಲೇ ಏಳೂ ಮೂವತ್ತೈದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಏನ್ರೀ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಈ ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕವ, ನೀವೂ ಹೋಗ್ಬಿಡಿ ಸರ್, ಎದುರ್ಗಡೆ ಇರೋ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಮಸ್ತ್ ಪಿಕ್ಚರ್ ಇದೆ.. ಅಂದ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಯಾವುದು ಕೇಳಿದಾಗ "ತೆಲುಗು, ಗಬ್ಬರ್ ಸಿಂಗ್" ಅಂದ. ಮತ್ತೇನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಇನ್ನು ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದ. ಸಿನೆಮಾ ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಇಬ್ಬರೇ ಎರಡು ಮೂಲೆಯನ್ನಲಂಕರಿಸಿ ಕೂತೆವು.

ಚಲನಚಿತ್ರ ಶುರುವಾಯಿತು.

ಮಧ್ಯೆ ಇಂಟರ್ ವಲ್ ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಒಂದೆರಡು ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಗಳಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬರೆ ನೀಡುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ ಬಂದು, ’ಸರ್, ಫಿಲ್ಮ್ ಪೂರ್ತಿ ನೋಡ್ತೀರಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

******

ಇನ್ನೊಂದು ಶನಿವಾರ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಒಂದು ಡೈಮಂಡ್ ಸ್ಟಾರ್ ಫಿಲಂ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಹತ್ತಿರದ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಅಂತ ಹುಡುಕಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದ್ದು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಇನ್ನೋವೇಟಿವ್ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರುವವರಿಗೆ ಅನುಭವವಿರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ಹಾಕೋಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗುವುದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲ ಸಿನೆಮಾಗೆ ಮಾತ್ರ!

ಖುಷಿಯಿಂದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಿಂದನೇ ಟಿಕೆಟ್ ಕಾದಿರಿಸೋಣ ಅಂತ ನೋಡಿದರೆ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮಿಕ್ಕೆದ್ದೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಇದ್ದವು. ಈ ಏರಿಯಾದ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಫಿಲಮ್ಸ್ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಿ ಕೊಂಡರಾಯ್ತು ಅಂತ ಹೊರಟೆ.

ಹೊರಟಾದ ನಂತರ ಒಂಥರಾ ಆಗತೊಡಗಿತು, ಒಂದು ವೇಳೆ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದೇ ಹೋದರೆ ಅಂತ. ಮೊಬೈಲಿನ ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳುತ್ತಾ ಆ ಭಾವವನ್ನು ನೆಗ್ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಇನ್ನೋವೇಟಿವ್ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಒಂದರ್ಧ ಘಂಟೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ತಲುಪಿದೆ.
 
ಟಿಕೆಟ್ ಕೌಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ಕನ್ನಡ ಸಿನೆಮಾ ದ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದೆ. ಆತ " ಇಲ್ಲ ಸರ್, ಆ ಶೋ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಗಿದೆ"

ಒಂಥರಾ ಶಾಕ್ ನಿಂದ ಆ ಸಾಲು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತೆಂಬಂತೆ,

"ಹೌದು ಸರ್.. ಶೋ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಗಿದೆ" ಅಂದ!

****

ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎರಡು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಥಿಯೇಟರ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಜಗಳ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿತ್ತು.

ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಬಲ್ಲಂಥ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನ ಬರೆದ ’ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆಗಳು ಸೀರೀಸ್" ಓದಲು ನೀಡಿ.

ಒಟ್ಟೂ ಹನ್ನೆರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ ಪೀಡಿಸಿ ಕೇಳುವಂಥ ಕಥೆಗಳಿವೆ. ಮಜವಾದ ಕಥೆಗಳ ಜತೆಗೆ ನೀತಿಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ ಉಳ್ಳಂಥ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು. ಮಕ್ಕಳ ಊಹಿಸಬಲ್ಲಂಥ, ಓದಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಂಥ, ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಕಲೆ ವಿಪರೀತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೆದುಳಿಗೆ ಕಲ್ಪನೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮೂಡುವುದು ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಓದಿಯೇ. ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈ ರೀತಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಥೆ ನಡೆವಂಥ ಜಗತ್ತು ಕಾಣ್ತಾವೆ. ಆದರೆ ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕ ಹಾಗಲ್ಲ, ಸಾಲುಗಳು ಆ ಕಥಾಜಗತ್ತಿಗೆ ದ್ವಾರವಿದ್ದಂತೆ, ಪದಗಳ ಮೂಲಕ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಲೋಕದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ನೀತಿ, ನಿಯತ್ತು, ಶ್ರದ್ಧಾ ಪಾಠ, ಸತ್ಯದ ಮಹಿಮೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಟೀವಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಹೊರಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಂಜನೀಯವೆನಿಸವು. ಕಥೆಗಳೇ  ಒಳ್ಳೇ ಟೀಚರ್ ನಂತೆ ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತನ್ನ ಲೋಕದೊಳಗೇ ಸೆಳೆದು ಅವಕ್ಕೆ  ಕಾನ್ಶಿಯಸ್ ಆಗಿ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ವೆ.

ಅಕ್ಬರ್ ಬೀರ್ ಬಲ್ ಕಥೆಗಳೂ, ಈಸೋಪನ ನೀತಿಕಥೆಗಳೂ, ತೆನಾಲಿ ರಾಮನ ಕಥೆಗಳೂ ಹಾಗೆನೆ ಇದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲಾ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವಾದ್ದರಿಂದ ಕಾರ್ಟೂನ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ನಂತಹ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ನೋಡಿಯೇ ಇರ್ತಾವೆ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕಥೆ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ಸಮಯವೂ, ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದ ಹಣವೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಮೆಂಟ್.

ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರು ಇಂಥ ಒಳ್ಳೆ ಪುಸ್ತಕ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಈ ರೆಕಮೆಂಡೇಶನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ.

 

*******

 

ನಾನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ. ಜತೆಗಾರರೆಲ್ಲರೂ ಕೋಲಾರದಿಂದ ಬಂದವರು. ತೆಲುಗು ಭಾಷೆ ಅವರಿಗೆ ಕರತಲಾಮಲಕ. ಸಿನೆಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗೆಲ್ಲಾ ರಾಜೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್, ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದಂ ರ ಹಾಸ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಗುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಹಾಸ್ಯ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ತೆಲುಗು ಭಾಷೆ ಕಲಿತಿದ್ದಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ವಡಿವೇಲು, ವಿವೇಕ್ ರ ಹಾಸ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ತಮಿಳೂ ಕಲಿತಿದ್ದಾಯಿತು. ಈಗ ಮಲೆಯಾಳಮ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಕತೆಗಳ ಸೊಗಸನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಲೆಯಾಳಮ್ ಕೂಡ ಕಲಿಯಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಕಲಿವ ಅಗತ್ಯತೆ ಇತ್ತಾ? ಮಲೆಯಾಳಮ್ ಕಲಿವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತಾ?

ಹಾಗಂತ ನಾನು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಪರವಾ? ಅಥವ ವಿರೋಧಿಯಾ? ಈಗಲೂ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬಂದರೆ ಮಲೆಯಾಳಮ್ ಕಲಿವ ಆಸೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡುತ್ತೇನೆ
ಮತ್ತು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬರದಿದ್ದರೆ ಮಲೆಯಾಳಮ್ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ.

ಮತ್ತು ನನಗೆ ಬರುವ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯ, ತಮಿಳಿನ, ತೆಲುಗಿನ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನ ಯಾವ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಆದ ಸಿನೆಮಾವನ್ನೂ ನೋಡಲಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುವ ಆರ್ನಾಲ್ಡ್ ಶ್ವಾಜ್ನಗರ್ ಚಿತ್ರ, ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುವ ವಿಲ್ ಸ್ಮಿತ್ ಚಿತ್ರಗಳು ನನಗೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇನೆ ಮಮ್ಮುಟ್ಟಿ, ಮೋಹನ್ ಲಾಲ್ ಮಾತಾಡುವ ಕನ್ನಡ ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸದು, ಕಾರಣ ಮಲೆಯಾಳಿ ಭಾಷೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಲೆಯಾಳಮ್ ನ ಸ್ಲಾಂಗ್, ಅದರ ಭಾಷೆಯ ಏರಿಳಿತದ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ.

ನಾನು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಪರವಾ ವಿರೋಧಿಯಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಒಂದಂತೂ ನಿಜ. ನಾನು ಚಿತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ನೋಡ್ತೇವೆ, ಇಲ್ಲಾಂದರೆ ಇಲ್ಲ. ಡಬ್ಬಿಂಗೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವೇ ಆಗಿರಬಹುದು- ಹೀಗೆ ಅನ್ನುವವರ ಪರ.

 

****

 

ಒಬ್ಬ ಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ರಸಾಹಿತಿ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆತನ ಕೈಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟುಗಳು. ಆತ ಬರೆದರೆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಸೀಡಿ ಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಸೇಲು. ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಜಾಹೀರಾತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆತನ ಗೀತೆಗಳೇ ಬಲು ಮಜ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಜನರಿಗೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆತ ತನ್ನ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನು ಹಿಮಾಲಯದ ತುದಿಗೆ ಏರಿಸುತ್ತಾನೆ.  ನಿರ್ಮಾಪಕರೂ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಕೈಬಿಚ್ಚಿ ಲಕ್ಷವೆಂದರೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹೀಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಬರವಣಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ತಲೆಯನ್ನು ಪರಾಪರಾ ಕೆರೆದುಕೊಂಡರೂ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಕವನ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಬರೆಯಬಹುದಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಭಾವನೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಗುರುವಿಗೊಬ್ಬ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟು. ಗುರುವುಗಿಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲ. ಅದು ಗುರುವಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಆತ ಒಂದು ಹಾಡು ಬರೆದರೆ ಆತನಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಗರಿಷ್ಟವೆಂದರೆ ೫ ರಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ. ಕಾರಣ ಆತನಿನ್ನೂ ಹೊಸಬ. ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗುರುವಿಗೊಮ್ಮೆ ಐಡಿಯಾ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ’ಶಿಷ್ಯಾ, ನೀನು ಬರಿ, ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಬಳಿ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಅಂತೇನೆ. ನಿರ್ಮಾಪಕ ಕೊಟ್ಟ ಲಕ್ಷವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡ್ತೇನೆ, ಸರಿಯಾ?’ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅಮೌಂಟು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಎಣಿಸಿರದ ಶಿಷ್ಯನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಬರೆದು ಬರೆದು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಎಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಗುರು ಖುಷ್, ಶಿಷ್ಯ ಖುಷ್, ನಿರ್ಮಾಪಕ ಖುಷ್, ಜನರೂ ಖುಷ್!

ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತಿ!

ಇದು ಕಥೆ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದು ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಘಟನೆ, ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಕೆಯುಳ್ಳದ್ದಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯ!

******

~ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ನೋಡಲು ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ಎರಡು ಮೂರು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೇ ಇದು ಯಾವುದೋ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರದ ಭಟ್ಟಿಯೆಂಬ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಂತರ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ’ಟೇಕನ್’ ಚಿತ್ರದ ಸೀನ್ ಟು ಸೀನ್, ಶಾಟ್ ಟು ಶಾಟ್ ಕಾಣಲು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಉಂಟಾದದ್ದು ಭಾರೀ ನಿರಾಸೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಹರ್ಷ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಕದ್ದಿದ್ದೆಂದು ಕುರುಹು ಕೂಡ ಕೊಡದೇ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅವರ ಗೆಲುವು, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನನ್ನ ಸೋಲೇ ಆಗಿತ್ತು. 
ಅವರ ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರ ಬರುವಾಗ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಎಚ್ಚರ ಬೇರೆ ಇದೆ ಬಿಡಿ.
ಆದರೂ ’ನನ್ನ ಕನಸು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರಿಸಿದ್ದೇನೆ’ ಅನ್ನುವ ಹರ್ಷ, ಕನಸನ್ನೂ ಬೇರೆಯವರ ಬಳಿ ಕಡ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾದದ್ದು ಖೇದಕರ.

~ ಭಟ್ಟಿ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ (ಸೀನ್ ಟು ಸೀನ್, ಡೈಲಾಗ್ ಟು ಡೈಲಾಗ್ ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ’ಟೇಕನ್" ನ ನಿರ್ದೇಶಕ ಪಿಯರೀ ಮಾರೆಲ್ ಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು) ಉಳಿದ ದೃಶ್ಯಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ, ಹಾಸ್ಯ ದಲ್ಲೂ ಮೆಚ್ಚುವಂಥ ಕೆಲಸವಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ತೇಜು ಇರುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ದರ್ಶನ್ ತುಂಬ ದಿನದ ನಂತರ ವಿಮರ್ಶಕರೂ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಇಬ್ಬರೂ ಮೆಚ್ಚುವಂಥ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ದೀಪಿಕಾ ಕಾಮಯ್ಯ ನಟನೆ ಇಲ್ಲಿ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಳಲ್ಪಡಲಿದೆ. ಭಾವನಾ ಬೋಲ್ಡ್ ಆಗಿ ನಟಿಸಿದರೂ ಆಕೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಹಾಡು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾಕೋ ಅನಗತ್ಯ ಅನಿಸಿತು. ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲ ಹಾಡು ಕೂಡ ಕಥೆಯ ಓಟಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಎಂಬಂತಿತ್ತು.

chingari-wall-02

~ ಹಾಡನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ – ಭಟ್ಟರ ಯಡವಟ್ಟು ಹಾಡನ್ನು ಎಂದಿನಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹರಿಕೃಷ್ಣ ತಮ್ಮ ಟ್ಯೂನ್ ನಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ’ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬರೆದ ಹಾಡು’ ಅಂತಲೆ ರೇಡಿಯೋ ಚಾನೆಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಬೇರೆನೂ ಅನ್ನಲಾಗದು. ಅರ್ಥವೇನು ಭಟ್ಟರೇ ಅಂತ ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ’ಯಾವನಿಗ್ಗೊತ್ತು’ ಅಂದರು, ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಎಬುಡಾ ತಬುಡಾ ಅಂದಿರುವುದರಿಂದ ಕೇಳುಗರು ಮಿಕ್ಸೀಲಿ ಬ್ರೈನನ್ನು ಚಟ್ನಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ’ಗಮನವ ಸೆಳೆಯುವ’ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೌತುಕ, ಉಸಾಬರಿ ಎಂಬಂಥ ಪದಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. "ಅಚ್ಚರಿಯೇನಿದೆ ಅಕ್ಕರೆಯಾದರೆ?!" "ಕನಸಿನ ಪರಿವಿಡಿ ಪುಟವಿದೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ" ಎಂಬಂಥ ಮುದಗೊಳಿಸುವ ಸಾಲುಗಳೂ ಇವೆ.

~ ದರ್ಶನ್ ಆಕ್ಷನ್ ಪ್ರಾಸಬದ್ಧವೇನೋ ಸರಿ, ಕಥೆಗೆಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸದಿರದು ಚಿತ್ರದ ಫೈಟುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ. ಒಂದೆರಡು ಫೈಟ್ಸು ಕಮ್ಮಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅಥವ ಚಿಕ್ಕ ಫೈಟ್ಸು ಇದ್ದಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರ ಚುರುಕಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅನಿಸಿತು.

~ ಹೆಚ್.ಸಿ.ವೇಣು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿಂಗಾರಿಯ ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಸ್ವಿಜರ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಇರಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕವಿರಲಿ ಅವರ ಕೈಚಳಕದಿಂದ ಪ್ರತೀ ಫ್ರೇಮೂ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರೇನ್ ಶಾಟ್ ಗಳ ಬಳಕೆ ಸ್ವಿಸ್ ಸೊಬಗನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚಂದಗಾಣಿಸಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದರ್ಶನ್ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೆಮರಿಕಾರ್ಡ್ ನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನ ಬಳಿ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಈಸಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಿನ ಶಾಟ್ ಅಥವ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕನ್ನಡ ಗೆಳೆಯನ ಬಳಿ ಮಾತಾಡುವಾಗದ ದೃಶ್ಯದ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಬಹುದು.’ಗಮನವ ಸೆಳೆಯುವ’ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ್ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುವ ಸ್ಲೋ ಮೋಶನ್ ಶಾಟ್ ಪಲ್ಲವಿಯ ಮೊದಲ ಬೀಟ್ ಗೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿದ್ದು ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ರಸದೂಟದಂತಿದೆ.

~ ಚಿತ್ರನಿರೂಪಣೆಗೆ ಹರ್ಷ ಬಳಸಿರುವುದು, ಇಂಟರ್ಮೀಡಿಯೇಟ್ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ಸ್ ತಂತ್ರ. ಈ ಕಥೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕುತೂಹಲ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ (ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ಭಾಗವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ)

chingari-wall-07

~ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಎಂಬ ಆಯುಧದಿಂದ ಕಥೆಯ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಎಂಥ ಲೋಪವನ್ನು ಕೂಡ ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವೊಬ್ಬ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮ್ಯಾನ್ ಒಬ್ಬನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಕತ್ತಿಯಿರಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಇರುವ ದರ್ಶನ್ ನನ್ನು ಹೆದರಿಸಿದಾಗ, ದರ್ಶನ್ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ಆ ಶತ್ರುವಿನ ಹಣೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಆತನಿಗೆ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡೂ ನೀಡದಂತೆ ಸಾಯಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೀರೋಯಿನ್ನ್ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ವಿಲನ್ ಕತ್ತಿಯಿರಿಸಿದಾಗ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಇದ್ದರೂ ಶೂಟ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ದರ್ಶನ್ ನ ಕನಸಲ್ಲಿ ಅಂತದ್ದೇ ದೃಶ್ಯ ಮೂಡಿ, ಶೂಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ ವಿಲನ್ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಹೀರೋಯಿನ್ನಳ ಕತ್ತನ್ನು ಇರಿದಿರುತ್ತಾನೆ.
ಅದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದದ್ದಿರಿಂದ ಮತ್ತು ತಲೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಶೂಟ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಲಾಜಿಕ್ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

~ ಪಕ್ಕಾ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಇಳಿಸಬಹುದು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ "ಚಿಂಗಾರಿ". ಟೇಕನ್ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿರದ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ವಿಮರ್ಶಕ, ಇದನ್ನು ಒಳ್ಳೇ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರದಂತಿದೆ ಅಂದಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ನೇಟಿವಿಟಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ಬೋಗಿಗಟ್ಟಲೆ ಬಿಡುವ ಹಲ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಚಿಂಗಾರಿ ತೋರಿಸಬೇಕು.

~ ಇನ್ನು ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ. ಇದು "ಬಂಗಾರಿ" ಯಾಗಿದ್ದರೂ "ಸಿಂಗಾರಿ" ಆಗಿದ್ದರೂ ಅಂಥ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಧಮ್ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರಂತೆ ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸಧ್ಯದ ಟ್ರೆಂಡ್ ಇದು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಮಹಾಶಯ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.

~ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಎಂಟು ಕೋಟಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ತಯಾರಾದ ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ ಚಿಂಗಾರಿ. ಆದರೂ ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಬರುವಾಗ ಟೆಕ್ನೀಷಿಯನ್ ಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪು ತಪ್ಪು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಓದಬೇಕಾದಾಗ ಬೇಸರವಾಗದಿರದು. ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕೊರತೆಯಿದೆಯಾ ಅಂತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸದಿರದು.

~ "ಟೇಕನ್" ಬಗ್ಗೆ ಟೈಟಲ್ ನಲ್ಲಾದರೂ ಉದಾಹರಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಪ್ರೋಫೆಶನಲಿಸ್ಮ್ ಅಲ್ಲವೇ?

~  ನೂರ ಎಂಭತ್ತು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿರುವ ಚಿಂಗಾರಿ ಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಓಪನಿಂಗ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಹಿಟ್ ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ. ನೀವು ದರ್ಶನ್ ಅಭಿಮಾನಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದಾದ (ನೋಡಲೇ ಬೇಕಾದದ್ದೇನಲ್ಲ) ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ. (ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನವರೇ ಬೇಜಾನ್ ಕಾಪಿ ಮಾಡೋಲ್ವೇನ್ರಿ ಅನ್ನೋ ರಿಯಾಯಿತಿ ಮೇರೆಗೆ)

ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ, ನಿವೇದನೆಗೆ, ನಿರಾಕರಣೆಗೆ, ನಗುವಿಗೆ, ರೋಮಾನ್ಸ್ ಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂಮಾತಿನ ಲೇಪ ಬೇಕು. ಸಂಭಾಷಣೆಯ ನೆರವಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಏನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪೊಳ್ಳುವಿಶ್ವಾಸ ಅದೇಕೋ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ. ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಒಂದಿಂಚೂ ಅಲುಗದ ಈ (ಸಿನೆಮಾ)ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದ್ದ ನಾನು ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವುದು ನಡೆಯಿತು.

 

ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ತುಂಬಾ ವಿಪರೀತವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಪಾತ್ರಗಳು ಮಾತೇ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಮಾತಿರದ್ದರಿಂದ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೇಯುತ್ತಾನೆ. ಪಾತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ನಡೆವಳಿಕೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಪ್ರೇಮಪಾಕ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುವ ಸಂಭವವಿತ್ತು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಹೆಣೆಯಲಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವೇ ಇರದಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿರುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.

 

ಇದು ೨೦೦೪ ರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಕೊರಿಯನ್ ಸಿನೆಮಾ. ಹೆಸರು ’೩ ಐರನ್’. ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುವುದು ಟೇ ಸುಕ್ ಎಂಬ ಯುವಕನ ವಿಚಿತ್ರ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ. ಆತ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ರೆಸ್ಟಾರೆಂಟ್ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಯಾವ ಮನೆಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಚೀಟಿ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೋ ಅಂತ ಮನೆ ಬೀಗ ಮುರಿದು ಒಳಹೊಕ್ಕುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಂತ ಅವನೇನೂ ಕಳ್ಳನಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಒಗೆದು ಓರಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಏನಾದರೂ ಹಾಳಾಗಿದ್ದು ಕಂಡರೆ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮನೆಯವರೂ ನೋಡದೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಹಳೆಯ ಅಲ್ಬಮ್ ನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿರುವಿಹಾಕುತ್ತನೆ. ಇದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳ ಜತೆ ಒಂದು ಆಪ್ತ ಸಂಬಂಧವೇ ರೂಪಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಕುರುಹಿಗೋಸ್ಕರವೇ ಎಂಬಂತೆ ಮನೆಗೋಡೆಯ ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೋ ದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತಾನೂ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಹಾಯುವ ದಿನಚರಿಯುಳ್ಳ ಮುಗ್ದ ಯುವಕನ ಚಿತ್ರಣ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಗಂಡನಿಂದ ಶೋಷಿತಳಾದ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಎಂಬಾಕೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಅವಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕೂಡಿಹಾಕಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಇರುವುದು ಗೊತ್ತಾದ ಕೂಡಲೇ ಅವ ಹೊರಟರೂ ಮತ್ತೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದು ಆಕೆಯ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಗಂಡ ಬಂದು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆದು ಆಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಜತೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಅವಳು ಅವನ ದಿನಚರಿಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತಾನೂ ಚೀಟಿ ಅಂಟಿಸುವ, ಹೊಕ್ಕ ಮನೆ ಒಪ್ಪ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಟೇ ಸುಕ್ ನ ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೋ ಅಭಿಯಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಿಂಬಕ್ಕೂ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

 

ಮಾತನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುವ ನಿರ್ದೇಶಕ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಹೇರಳವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೇ ಮಾರ್ಬಲ್ ಅಪ್ಸರೆಯ ಮುಂದಿರುವ ನೆಟ್ ಗೆ ಗಾಲ್ಫ್ ಚೆಂಡು ಹೊಡೆವುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು, ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಳ ಉಡುಗೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪವಾಗಿಡುವುದು, ನಂತರ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆಯಿರುವ ಅಪ್ಸರೆಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿವುದು ಹೀಗೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನೂ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಿರ್ದೇಶಕನ ಚಿತ್ರಕಥೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಟೇ ಸುಕ್ ನ ಇನ್ನೊಂದು ಅಭ್ಯಾಸದಂತೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವ, ಗಾಲ್ಫ್ ಚೆಂಡನ್ನು ದಾರವೊಂದಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ದಾರವನ್ನು ಕಂಬಕ್ಕೋ ಮರಕ್ಕೋ ಕಟ್ಟಿ ಗಾಲ್ಫ್ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆತ ಹಾಗೆ ಆಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಸುನ್ ಹ್ವಾ, ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲ ಶಾಟ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ ಅಪ್ಸರೆಯಂತೆ ಆತನೆದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಟೇ ಸುಕ್ ಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಆಕೆ ಎದುರಾದಾಗ ತನ್ನ ಕೋನವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಡ್ಡನಿಲ್ಲುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಒಮ್ಮೆ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಅಡ್ಡನಿಲ್ಲುವುದು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಚೆಂಡು ದಾರದಿಂದೆರಗಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾಕೆಗೆ ತಗುಲಿ ದುರಂತ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

 

ಸಮಾಜದ ಪಾಲಿಗೆ ತಾನು ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಟೇ ಸುಕ್, ಒಮ್ಮೆ ಸಮಾಜ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಸತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಟೇ ಸುಕ್ ಕೂಡಲೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಟುಹೋಗಲು ಯೋಚಿಸಿದರೂ, ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹೆಣವನ್ನು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಮಣ್ಣುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಬಂದ ಆ ಮುದುಕನ ಮಕ್ಕಳು ಇವರನ್ನು ಕಂಡು ಇವರೇ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪೋಲಿಸಿಗೆ ದೂರುಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಪೋಲಿಸ್ ನಿಂದಾಗಿ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ, ಗಂಡನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಟೇ ಸುಕ್ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಮುದುಕ ಸತ್ತಿದ್ದು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ನಿಂದ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾದ ಬಳಿಕವೂ, ಭ್ರಷ್ಟ ಪೋಲಿಸ್ ನಿಂದಾಗಿ ಟೇ ಸುಕ್ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

 

ಸಮಾಜದ ಪಾಲಿಗೆ ಅಜ್ಞಾತನಂತೆಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟೇ ಸುಕ್, ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಜೈಲರ್ ನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯ ಒಮ್ಮೆ ೧೮೦ ಡಿಗ್ರೀವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬಲ್ಲ. ಟೇ ಸುಕ್ ಉಳಿದ ೧೮೦ ಡಿಗ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯಲು ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬೆನ್ನಹಿಂದೆಯೇ ಇದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಇರುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ವಿದ್ಯೆ ಜೈಲಿನ ನಾಲ್ಕುಗೋಡೆಯ ಮಧ್ಯೆಯಿದ್ದೂ ಸ್ವತಂತ್ರನಂತಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೊದಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಇತ್ತ ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಗೆ ಅವನ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಟೇ ಸುಕ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿದ್ದ ತೂಕ ತೋರುವ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಚ್ಚತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ.ವಾಷಿಂಗ್ ಮೆಶೀನ್ ಇದ್ದೂ ಟೇ ಸುಕ್ ನಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಒಮ್ಮೆ ತಂಗಿದ್ದ ಮನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ.  ಈಗ ಆಕೆಯ ಗಂಡನ ಗಾಲ್ಫ್ ನೆಟ್ ನ ಹಿಂದೆ ಮೂರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿರುವ ಮಾರ್ಬಲ್ ಮೂರ್ತಿಯಿರುತ್ತದೆ, (ಇಲ್ಲೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನಾ?!)

 

ಜೈಲಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗಲಷ್ಟೇ ಕಾಣುವ ಟೇ ಸುಕ್ ನನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ಕಲಿತ ಆ ವಿದ್ಯೆಯ ಮೂಲಕವೇ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದ ಪೋಲಿಸ್ ಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಮೊದಲು ತಂಗಿದ್ದ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಸುನ್ ಹ್ವಾ ಮನೆಗೂ ಬಂದು ಆಕೆಯ ಗಂಡನ ನೆರಳಿನಂತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ’ನಾವು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಥವ ಕನಸಿನಲ್ಲಾ ಎನ್ನುವುದನು ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ.’ ಎಂಬ ಟ್ಯಾಗ್ ಲೈನಿನ ಮೂಲಕ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. (’ಇನ್ಸೆಪ್ಶನ್’ ಚಿತ್ರ ಕಥೆಯ ಎಳೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದಾ?) ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ರಿಯಲಿಸ್ಮ್ ಅಂಶವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ಬರೀ ಪ್ರತಿಮೆಯಿಂದಲೇ ತುಳುಕಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅದರ ಧ್ವನಿ, ಫ್ಲೇವರ್, ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಬಳಸುವ ತಂತ್ರಗಳು, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಇವೆಲ್ಲವನೂ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿಯೇ ಸವಿಯಬೇಕು. ಇದರ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಎಳೆ, ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ರಿಯಲಿಸ್ಮ್ ನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ರೀತಿ, ಮೌನವನ್ನೂ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ದುಡಿಸಿಕೊಂಡ ಜಾಣ್ಮೆಗಳಿಗಾಗಿ ಇದು ನೀವು ಮಿಸ್ ಮಾಡಬಾರದ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ಇರಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರ.

 

ಈ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಿಮ್ ಕಿ ಡುಕ್ ನ ’ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಸಮ್ಮರ್,ಫಾಲ್,ವಿಂಟರ್.. ಆಂಡ್ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್’ ಚಿತ್ರ ಕೂಡ ವಿಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

 

ಬಾಲಿವುಡ್ ಎಂದರೆ ಅದ್ಧೂರಿ ತಾರಾಗಣ, ದೊಡ್ಡ ಬಜೆಟ್ ನ ಸೆಟ್ ಗಳು, ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ತಾರೆ ತಾನಾಗಬೇಕು ಅಂತ ನೋಡುಗನಿಗೆ ಕನಸು ಹುಟ್ಟಬೇಕು ಅಂಥ ಕಥೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಒಂದು ವಿನ್ಯಾಸ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಔಷಧಿಯುಕ್ತ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ನೀಡುವಂಥ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಬಂದಿದೆ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಯಾವ ’ಸ್ಟಾರ್’ ಇಲ್ಲದೇ ನಿರ್ಮಾಪಕನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ ನಿರ್ಮಾಣದ ಚಿತ್ರ ಅಂತಲೇ ಕೊಂಚ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ದೊರಕಿದಂತಹ ಈ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು “ಪೀಪ್ಲಿ ಲೈವ್”. ಇದು ಬೇರೆ ಸಿನೆಮಾದ ತರಹ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ’ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದಾಯಿತು ಅಥವ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ’ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಿನೆಮಾ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಸಮಾಜದ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತ ಗೋಳು ಹೊಯ್ಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದೂ ಅಲ್ಲ.

peepli live music

ಗಹನವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎಳೆಯೊಂದನ್ನು ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಗೆಯ ಲೇಪವಿಟ್ಟು ಬಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನೂಷ ರಿಜ್ವಿ. ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿರುವವರ ಬದುಕನ್ನು ಮೂಲವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರಕಥೆ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅಬ್ಬ! ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಯ್ತು ಬಾಲಿವುಡ್ಡು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ!

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೊಂದು ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ :  ಜಿಂದಗಿ ಬನ್ ಗಯೀ ಹೈ ಬೆಲ್ ಬಾಟಮ್; ಔರ್ ಖುದ್ ಖುಷೀ ಬನ್ ಗಯೀ ಹೈ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಅನ್ನುವ ಈ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಅನುರಣನ ನೋಡುಗನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವಾಗಲೂ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮಾಡಿರುವ ಸಾಲದಿಂದ ಜಮೀನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಲೆದಾಡುವ ಪೀಪ್ಲಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯ ನತ್ತಾ ಮತ್ತು ಬುಧಿಯಾಗೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ದೊರಕಬಹುದಾದ ಪರಿಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಬುಧಿಯಾ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ನತ್ತಾ ನನ್ನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಥೆಯ ವಿಡಂಬನಾ ಪ್ರಯಾಣ ಶುರು. ನತ್ತಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ಧಿಯ ವಾಸನೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಮೀಡಿಯಾದ ಟೀಆರ್ಪಿ ಹಸಿವು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ವೋಟಿನ ರುಚಿ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮೀಡಿಯಾಗೆ ಅಂದಿನ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ನತ್ತಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನಾ ಇಲ್ಲವಾ ಎಂದು. ಮೀಡಿಯಾದವರೆಲ್ಲಾ ಬಂದು ಪೀಪ್ಲಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡುತ್ತಾರೆ. ಸುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಯಾವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತುಂಬ ಅಣಕವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನತ್ತಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಲೋಕಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಕೇಂದ್ರ ಕೃಷಿ ಮಂತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಅಭ್ಯುದಯಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

peepli2

ದೃಶ್ಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಟೀವಿ ಮೀಡಿಯಾದವಳು ಈಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮವೆಂಬುದು – ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತದರ ಪರಿಹಾರದ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುವುದಲ್ಲದೇ, ಕಥೆ ಬೆಂಬೀಳುವುದಷ್ಟೇ ಅನ್ನುವ ಪಾಠ ಹೇಳುವುದು, ಅನೂಷ ರಿಜ್ವಿಯ ಮೀಡಿಯಾ ಬಗೆಗಿನ ಒಳಮಿಡಿತ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ರಿಜ್ವಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಎನ್ ಡಿ ಟೀ ವಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿದ್ದುದು ಈ ಚಿತ್ರಕಥೆಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಈ ಚಿತ್ರದ ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ ಮಜವಾದ ಕಥೆಯೊಂದಿದೆ. ಆಗ ಆಮಿರ್ ಖಾನ್, ಮಂಗಲ್ ಪಾಂಡೆ , ದ ರೈಸಿಂಗ್ ಅನ್ನುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಅನೂಷ ಆಮೀರ್ ಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ಈಮೈಲ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಆ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ ಹೆಸರು ’ದ ಫಾಲ್ಲಿಂಗ್” ಅಂತಿತ್ತು. ಹೆಸರು ನೋಡಿ ಯಾರೋ ಅಣಕವಾಡಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅಂತ ಆಮೀರ್ ಓದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅನೂಷರ ಈ ಮೈಲ್ ಬಂದಾಗ ಓದುವುದು ಮತ್ತೆ  ಕಥೆ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದು ನಡೆಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅನೂಷ ಅಣಕದಲ್ಲಿ ಮೀಡಿಯಾ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬಿಡಿ, ಆಮೀರ್ ರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ನೋಡಿ!

ಪೀಪ್ಲಿ ಲೈವ್ ನ ಚಿತ್ರಕಥೆಗೆ, ಕಥೆ ನಡೆವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುವಂತೆ ಸಂಗೀತವಿದೆ. ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಹಾಡುಗಳು ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವಾಗ ಸಂಗೀತ ಕಥೆಗೆ ಭಿನ್ನ ಅನ್ನಿಸದೇ ಕಥೆ ಒಳಗಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದಂತದ್ದು ಅನಿಸುವುದು, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಮತ್ತೆ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಪ್ಲೇ ಗಿಂತಲೂ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ನಟರ ಆಯ್ಕೆ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವೊಂದು ಪಾತ್ರವೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲು ನತ್ತಾ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಓಂಕಾರ್ ದಾಸ್ ಮಾಣಿಕ್ಪುರಿಯ ನಟನೆ ಚಿತ್ರದ ಹೈಲೈಟ್. ಆತನ ಮುಗ್ಧತೆ ತುಂಬ ನೈಜ. ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯೊಬ್ಬಳು ಆತನೆದುರು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದಾಗ, ಮತ್ತು ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಕುರಿಯನ್ನು ಓಡಿಸುವಾಗ, ಮತ್ತೆ  ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಾಗ ಕುರಿಯನ್ನು ಆಪ್ತತೆಯಿಂದ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ, ಮಗ ಬಂದು “ಅಪ್ಪಾ ಅಪ್ಪಾ.. ಯಾವಾಗ ಸಾಯ್ತಿ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಮೂಡಿದ ರೇಗುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಆಮೀರ್ ರ ಲಗಾನ್ ನಲ್ಲೂ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ರಘುಬೀರ್ ಯಾದವ್ ರದ್ದೂ ನತ್ತಾ ನ ಅಣ್ಣನಾಗಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಅಭಿನಯ. ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ ನ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿ ಮಲೈಕಾ ಶೆಣೈ, ಎಂಥ ಜಾಗೆಯಲ್ಲೂ ಸುದ್ಧಿ ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಕುಯುಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ್ ಶರ್ಮಾ, ದೊಡ್ಡ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗುವ ಆಸೆ ಹೊಂದಿದ ಲೋಕಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ನವಾಜುದ್ದೀನ್ ಸಿದ್ಧಿಕಿ, ಗಯ್ಯಾಳಿ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಶಾಲಿನಿ ವತ್ಸ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲೂ ಜಗಳವಾಡುವ, ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಬೀಡಿ ಸೇದುವ ಮುದುಕಿ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಫಾರೂಕ್ ಜಾಫರ್ (ಈಕೆ ಲಗಾನ್ ನಲ್ಲೂ ಚಿಕ್ಕ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಳಂತೆ, ಆಮೀರ್ ಈ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈಕೆಯೇ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ) ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರ, ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊಂದು ನಿರ್ಣಯ ನೀಡದೇ ಕಥೆ ಹೀಗೆ ನಡೆಯಿತು ಅಂತಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಾವೇ ಉತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ, ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ, ಮತ್ತು ಈ ಮಾಡರ್ನೈಸೇಶನ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸಮೇತ ಥಿಯೇಟರ್ ನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತೀರಿ.

******

ಪಿ. ಎಸ್ :  ಈ ಚಿತ್ರ ಯಾಕೆ ನೋಡಬೇಕು? :
ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಮರೆಸುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನನೇಕ ನೋಡುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ಕೆಲ ಬಾರಿ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಸಾವು ಅಂದರೇನು?

ಸಾವು ಅಂದರೆ ಶೂನ್ಯ.. ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲಿರುತ್ತಲ್ಲ.. ಅಂಥ ಶೂನ್ಯ!

******

ಮೊದಲೇ ತುಂಬ ಸಲ ಬರೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಾವು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುವ ೨ ವಿಚಾರಗಳು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಒಂದು ಡೀವಿಡಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಸಾರಾಂಶ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ದಯಾಮರಣದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು. ಕೂಡಲೇ ತೀವ್ರ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸಿನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಗಂಟು ಬಿದ್ದೆ.

ಅದೇ ಈ ಸಿನೆಮಾ “ಮಾರ್ ಅದೆಂತ್ರೊ”

*****

ಮಾರ್ ಅದೆಂತ್ರೊ (ದ ಸೀ ಇನ್ ಸೈಡ್) ಅನ್ನುವ ಚಿತ್ರ ೨೦೦೪ ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಆಸ್ಕರ್ ಗೆದ್ದಂಥ ಸ್ಪೈನ್ ದೇಶದ ಸಿನೆಮಾ. ಘನತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾವು ಬಯಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಳಮಳವೇ ಇದರ ಹಂದರ. ದಯಾಮರಣದ ಒಂದು ಮಜಲನ್ನು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ನೈಜ ಕಥೆ ಹೊಂದಿದೆ.

ಇದರ ಕಥೆ ಭಾವುಕತನದ ಎಳೆ ಮೇಲೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ರಮೊನ್ ಎಂಬ ಹಡಗಿನ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ತನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದುರ್ಘಟನೆಗೀಡಾಗಿ ಕ್ವಾಡ್ರಿಪ್ಲೆಜಿಯಾ ಎನ್ನುವ ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದರಿಂದ ಕೈ ಕಾಲಿನ ಸ್ಪರ್ಶಜ್ಞಾನ ಕಳಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಡ್ಡ ಮಲಗಿಸಲು, ತನ್ನ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಪಕ್ಕ ಇಡಲೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯ ಬೇಕೆನ್ನುವಂಥ ಭೀಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ದಿನವಿಡೀ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದು ಕಿಟಕಿಯೊಂದು ಆತನ ಪ್ರಪಂಚ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ೨೮ ವರ್ಷ ಕಳೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ವೀಲ್ ಚೇರ್ ಬಳಸಬಹುದಾದರೂ ಅದೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಅವನ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಅತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಶಶ್ರೂಷೆ-ಪಾಲನೆಗಳು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನೊಳಗೆ ತೀವ್ರ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ. ಅವನಿಗೆ ಸಾಯಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾಗುವ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನು ದಯಾಮರಣಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರುತ್ತಾನೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಲಾಯರ್ (ಜೂಲಿಯಾ) ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವುದರಿಂದ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪಯಣ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಸಾಯಲು ಯಾಕೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀ? ಎಂದು ಜೂಲಿಯಾ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವಳ ಕೈಗಳಿಗೂ ಅವನ ಕೈಗಳಿಗೂ ಅಂತರ ಮೂರು ಅಡಿ. ಅವಳಿಗೆ ಆ ಮೂರು ಅಡಿಯೆಂದರೆ ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಆ ಮೂರು ಅಡಿಯೆಂದರೆ ಅಸಾಧ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಅನಂತ ದೂರ.

ಹೀಗನ್ನುತ್ತಾ ಕಾಡುವ ಅವನಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ನೋವುಗಳನ್ನು ನಗುವಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚುವ ಕಲೆ ಗೊತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾವನ್ನು ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುವವನಂತೆಯೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತೀವ್ರ ಹಪಾಹಪಿಯಿಂದ ಕಾಯುವ ಮೋಹಿತನಂತೆಯೂ ಕಾಡುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಆತನನ್ನು ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.. “ನೀನು ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೀ?” ಅದಕ್ಕೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಲೇ “ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸದಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಅಳುವ ಕಲೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ” ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ (ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿ ಕೂಡ) ರೋಸಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ ಆಕೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇತ್ತ ಜೂಲಿಯಾ ಕೂಡ ಖಾಹಿಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದವಳೇ.

ಒಂದು ಕೋಣೆ, ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿರುವುದು, ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದಂತೆ ದಿನಕಳೆಯುವುದು “ಇದೊಂದು ಘನತೆಯಿಲ್ಲದ ಬದುಕು” ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ ಅವನಿಗೆ. ತನ್ನ ಸಾವಿನ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಿಕ ನಿರ್ಧಾರದಂತಲ್ಲದೇ ಒಂದು ಗಾಢವಾದ ಮನೋನಿಶ್ಚಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಆದರೂ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸಾವಿನ ಕೋರಿಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಸಮಾಜದ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕ್ವಾಡ್ರಿಪ್ಲೆಜಿಯಾ ರೋಗಿಗಳು ಇದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದಾಗ ರಮೊನ್ ಹೇಳುವುದೊಂದೇ. “ಇದು ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಕೇವಲ ರಮೊನ್ ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವ ಕೋರಿಕೆ. ವೈಯುಕ್ತಿಕವಾದ ಘನತೆಯಿಂದ ಸಾಯುವ ಬಯಕೆ.”

“ನೀನು ನಿನ್ನ ಗತವನ್ನು ನೆನೆಯಲು ಇಷ್ಟಪಡೋಲ್ಲ.. ಅಲ್ವಾ” ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ಲಾಯರ್ ಜೂಲಿಯಾ. “ಹಾಗಲ್ಲ, ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತನ್ನು ನೋಡಲು ಇಷ್ಟ” ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ರಮೊನ್. “ಭವಿಷ್ಯತ್ತಲ್ಲಿ ಏನು ಕಾಣುತ್ತಿ?” ಎಂದರೆ, “ಸಾವು” ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಲಾಯರ್ ಳ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ..”ಇದು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಂತೆಯೇ.. ಯಾಕೆ?.. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಾವು ನೋಡೊಲ್ಲವಾ? ನಾನೊಬ್ಬನೇನಾ?”   ಹೀಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನು ಕೇವಲ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೋಡುಗನಲ್ಲೂ ಉಂಟುಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾನೆ.

ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಶ್ ಮಾದರಿಯ ಪೆನ್ ಹಿಡಿದು ಬರೆಯಬೇಕಾಗುವಾಗಲೂ “ಲೆಟರ್ಸ್ ಫ್ರಮ್ ಹೆಲ್” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ರಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಲೂ, ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯಹಸ್ತ ಕೂಡ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪಾತ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಘರ್ಷಣೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಸನ್ನಿವೇಷಗಳು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಉದಾ:
ರೋಸಾಳನ್ನು ಗಂಡ ತೊರೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅವನು ಕೂಡ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಸಲ ರಮೊನ್ ನನ್ನು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಲು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ರಮೊನ್ ಅವಳನ್ನು ಬಂದ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ ’ನಿನಗೆ ಬದುಕು ಅಂದರೆ ಎಂಥ ಹಿತ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಾಗ ರಮೊನ್ ಗೆ ಅಸಹನೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಬಂದಿರುವುದು ನನ್ನನು ನೋಡಲಿಕ್ಕಾಗಿಯಾ ಅಥವ ನನ್ನನ್ನು ಕನ್ವಿನ್ಸ್ ಮಾಡಲಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳು “ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯಾಗಲು” ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕಲಿ, ನನ್ನ ಕುರಿತು ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡ. ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಕುರಿತು ಹಾಗೆ ಒಂದು ಜಡ್ಜ್ ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಬರಲು ಹೋದರೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಫ್ರಸ್ಟೇಟೆಡ್ ಹೆಣ್ಣು.. ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಒಂದು ಆಶಾವಾದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಪಡಲು..” ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೇಸರಾಗಿ ಕಂಬನಿಯಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ ಆಕೆ ಆ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಓಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ರಮೊನ್ “ಇದೇ ಸರಿ… ಓಡು.. ನಿನಗಾದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯ..” ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ!

ಇನ್ನೊಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ರೋಸಾ ಆರ್ದ್ರಳಾಗಿ ” ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ” ಅಂದಾಗ ರಮೊನ್ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಖುಷಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಸಾಯಿಸಲು ನೀನು ತಯಾರಿದ್ದೀಯಾ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಭಯದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಇಲ್ಲ, ಸಾಯಲು ಅಲ್ಲ. ಬದುಕಲು ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಸಾಯಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಸಾಯಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ!” ಅಂದಾಗ ಅವನ ಮಾತಿನೊಳಗಿನ ಘರ್ಷಣೆ ನೋಡುಗನಲ್ಲೂ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳು ರಮೊನ್ ಬಗ್ಗೆ, ಅವನ ದಯಾಮರಣದ ನಿರ್ಧಾರದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಗೊಂದಲ ಕೂಡ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ ಆ ವಿಧವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ. ರಮೊನ್ ನ ಅಣ್ಣ ಅವನ ಸಾಯುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದರೆ, ಅತ್ತಿಗೆಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಬಾರದು ಅಂತಿದ್ದರೂ (ಇದು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿವುದು ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ) ’ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲದು ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಾಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಅವನ ಇಚ್ಚೆ ಅಷ್ಟ” ಅನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ. ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ತಟ್ಟುವುದು ಅದೂ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಒಳಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ರಮೊನ್ ನ ತಂದೆ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ರಮೊನ್ ನ ಸುತ್ತಲೂ ಬಂಧುಗಳು, ಜೂಲಿಯಾ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಯಾರೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸದೇ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಆಡುವ ಮಾತು ಆ ಪಾತ್ರ ಧೋರಣೆ, ಮಾನಸಿಕ ತಲ್ಲಣವನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅವರಾಡುವ ಮಾತಿಷ್ಟೇ,” ನನ್ನ ಮಗ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವ ವಿಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಭೀಕರವಾದ್ದು ಏನು ಗೊತ್ತಾ? ಅವನೇ ಸಾಯಲು ಬಯಸುವುದು!”

ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮನ ಕಲಕುವ ಸಂಭಾಷಣೆಯುಳ್ಳ, ಸಂಬಂಧದ ಪದರುಗಳ ತಳಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳಿವೆ. ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮೊಳಗೂ ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಯಾವುದು ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅರಿಯಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ನಿಂತಿರುವ ಸ್ಥಳದ ತಳ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ನಿಜವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಸಿನೆಮಾ.

ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ಇಂಥ ಗಾಢ ಚಿತ್ರ, ಅದೂ ಸಾವಿನಂಥ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದಾಗ ಅಲೆಜಾಂಡ್ರೋ ಅಮೆನಾಬಾರ್ ಗೆ ೩೨ ವರ್ಷ. ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬರೀ ನಿರ್ದೇಶನ ಅಲ್ಲದೇ, ಸಂಗೀತ, ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ, ನಿರ್ಮಾಪಕ ಕೂಡ ಹೌದು. ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೆಸ್ಟ್ ಫಾರಿನ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಅಲ್ಲದೇ ಚಿತ್ರದ ಮೇಕಪ್ ಗೂ ಆಸ್ಕರ್ ದೊರೆತಿದೆ. ರಮೊನ್ ಆಗಿ ನಟಿಸಿದ ಜೇವಿಯರ್ ಅದ್ಭುತ ನಟನೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಗಲಿಸಿಯಾ ಜನಗಳ ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರ ಆಗಲೀ, ಕ್ವಾಡ್ರಿಪೆಲ್ಜಿಕ್ ಆಗಿ ತನ್ನ ಬಾಡಿ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್ ಆಗಲಿ, ಕೊನೆಗೆ ನಗುವುದರಲ್ಲೂ ನಿಜವಾದ ರಮೊನ್ ನನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಬರೀ ಒಂದು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಚಿತ್ರದ ಬಹುತೇಕ ಭಾಗ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಭಿನ್ನ ಭಾವಲಹರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಬೆಳಕು ಸಂಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕು.

ಡೀವಿಡಿ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಾದರೂ ಹುಡುಕಿ ನೋಡಲು ಚಿತ್ರ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಘಂಟೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಪಟ್ಟುಬಿಡದೇ ಕೂರಿಸಿ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

actgal2179

“ಗುಜರಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನಗು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅಳು.. ಏನು ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಯ!” ಅನ್ನುತ್ತಾ ವಿಷಣ್ಣನಾಗಿ ನಗುತ್ತಾರೆ ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ನಟನಲ್ಲಿ ಓರ್ವನಾದ ವಿವೇಕ್ ಓಬರಾಯ್!

ಕೆಲ ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತನಗೊಂದು ಚಾನ್ಸ್ ಕೊಡಿ ಅಂತ ವಿವೇಕ್, ರಾಮ್ ಗೋಪಾಲ್ ವರ್ಮಾನ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಈತನ ವೇಷ ಭೂಷಣ ನೋಡಿ ವರ್ಮಾ ತನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈತ ಒಗ್ಗುವನಾ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನಿತನಾಗಿದ್ದ. ಸ್ಲಮ್ಮಿನ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಭೂಗತಲೋಕದ ಡಾನ್ ಆಗುವ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಗೆಟಪ್ಪು ಯಾವ ರೀತಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ವಿವೇಕ್ ಆಗಲೇ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ದನಾಗಿದ್ದು. ವರ್ಮಾ ಆಫೀಸಿಗೆ ಮರುದಿನವೇ ಆ ಹುಡುಗನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಬಂದದ್ದು ಕಂಡು ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಚಾನ್ಸ್ ಕೊಡಲು ಬೇರಾವ ಕಾರಣವೂ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ಕಂಪನಿ” ಚಿತ್ರದಿಂದ ತೆರೆಗೆ ಪದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದ ವಿವೇಕ್ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ನಾಯಕರಿಗೆಲ್ಲಾ ಪೈಪೋಟಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಕೆಚ್ಚು, ಡೈಲಾಗ್ ಹೇಳುವ ಆಂಗ್ರಿ ಯಂಗ್ ಮ್ಯಾನ್ ಶೈಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಯುವಕರಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದ ಅಜಯ್ ದೇವಗನ್ ಅಭಿನಯವೂ ವಿವೇಕ್ ಅಭಿನಯದ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು.

ಅದು ವಿವೇಕ್ ನ ಪ್ರಥಮ ಹೆಜ್ಜೆ. ನಂತರದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. “ಸಾಥಿಯಾ”, “ಧಮ್”, “ಶೂಟ್ ಔಟ್ ಅಟ್ ಲೋಖಂಡ್ ವಾಲಾ” ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ತನ್ನ ಛಾಪು ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿಯಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಬದುಕು ಎಲ್ಲಾ ಸಿಹಿ ಬಡಿಸದು. ಖಾರ ಕಹಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಅಡುಗೆ ಬದುಕಿನದ್ದು. ಒಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನತನವನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯೊಂದು ಅವನ ಬದುಕನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸಿತು. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಬೋಳು ಮಾಡಿತು.

ವಿವೇಕ್ ಬದುಕು ಮುಖ್ಯ ತಿರುವು ಕಂಡಿದ್ದು “ಕ್ಯೂಂ, ಹೋ ಗ ಯಾ ನಾ?” ಚಿತ್ರದ ಹೊತ್ತಿಗೆ. ಆಗ ಅದರಲ್ಲಿನ ನಾಯಕಿ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ ಜತೆಗಿನ ವಿವೇಕ್ ಪ್ರೇಮ ಬರೀ ರೂಮರ್ ಆಗಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಶೂಟಿಂಗ್ ಆಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮ ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲು ಬಹಳ ಸುದ್ಧಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ, ಸಲ್ಮಾನ್ ನ ಪ್ರೇಮದ ಕಬಂಧ ಹಸ್ತದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಸಲ್ಮಾನ್, ದೇವದಾಸನಂತೆ ಕುಡಿದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಂಪಾಟ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಸುದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ವಿವೇಕ್ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದ ಸಲ್ಲೂ ಕುಡಿದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿದ. ಇಂತಹ

ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ಡೀಲ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೈಡ್ ಮಾಡಲು ವಿವೇಕ್ ನ ತಂದೆಯೂ ಜತೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರು. ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಆಗ ತೋಚಿದ್ದು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದಷ್ಟೇ. ಜನರಿಗೆ ಸಲ್ಮಾನ್ ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವ ನಿಜ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ಆತನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಪರೋಕ್ಷ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅಂತ ಭಾವಿಸಿದ ವಿವೇಕ್ ಪತ್ರಿಕೆಯವರನ್ನು ಕರೆದು ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಿದ. ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಬರೆದುಕೊಂಡವು. ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಗೆ ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕಿದ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮುಲುಗಿದವು. ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೂ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಗೆ ಸ್ಕೂಪ್ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಅರವತ್ತು ಸೆಕಂಡುಗಳಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಇದೊಂದು ಘಟನೆ ವಿವೇಕ್ ಬದುಕಿನ ಪಥವನ್ನೇ ತಿರುಗಿಸಿತು. ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನ ಅಡಿಗಲ್ಲೇ ಬುಡಮೇಲಾದವು. ಮುಂದೆ ಹೀಗಾಗಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಚಿಕ್ಕ ಸುಳಿವೂ ಸಿಗದಂತಿದ್ದ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣಗಳು “ಬದುಕನ್ನು” ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಸಂಗಡಿಗರ ನಿಲುವುಗಳಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿತು.

ಮೊದಲು ಐಶ್ವರ್ಯಾಳಿಂದ ಆತನಿಗೆ “ನಿನ್ನ ವರ್ತನೆ ಬಾಲಿಶ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದಿತ್ತು, ತೀರಾ ಚೈಲ್ಡಿಶ್ ನೀನು!” ಅನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕೆ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾದಳು. ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಸಲ್ಮಾನ್ ಪ್ರಭಾವ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ನಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ತಪ್ಪೇನೂ ಮಾಡದ ವಿವೇಕ್ ಗೇನೆ ಆಯಿತು. ಖಾನ್ ದಾನ್ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿವೇಕ್ ನ ಸಿನೆಮಾ ಜೀವನ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಸಹಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಏನೇನೋ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಚಿತ್ರದ ಉದ್ಯಮದವರು ವಿವೇಕ್ ನನ್ನು ಗೆಳೆಯನೆಂದರೆ ತಮಗೆ ನಷ್ಟ ಎಂಬಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಚಿತ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ನಟನೆಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಘಟನೆ ನಂತರ ತಾನು ಆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದೆಂಬಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಇದೆಲ್ಲಾ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಆ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಸಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ತಾನೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ಹಾಗೆ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಗಿ ಒಬ್ಬರ ಮಾನ ಹರಾಜು ಹಾಕುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಆಗಿ, ಇಡೀ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದೆದುರು ಸ್ಟೇಜ್ ನ ಮೇಲೆ ಸಮಾರಂಭವೊಂದರಲ್ಲಿ ತಲೆಬಾಗಿ “ಸಾರಿ” ಕೇಳಿದ. ಸಲ್ಮಾನ್ ತಂದೆ ಅನಾರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿದ. ತನ್ನ ನಡೆವಳಿಕೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೆಷ್ಟು ನೋವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಂತಹ ಭೇಟಿಯದು ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಕೊನೆಗೆ ಕ್ಷಮೆಯೂ!

ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದ ಸೊಹೈಲ್ ಖಾನ್ ( ಸಲ್ಲೂ ಸಹೋದರ) ಒಂದು ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ಮಾತಾಡಿಸಲು ಬಂದೊಡೆ ಮುಖ ತಿರುವಿ ಹೊರಟುಹೋದ. ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಯಾವ ಸಿನೆಮಾನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ದೇಶರೊಬ್ಬರು ಪಾರ್ಟಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, “ವಿವೇಕ್, ನಿಮ್ಮ ಜತೆ ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತುಂಬಾ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು, ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ ನಾನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಸಲ್ಮಾನ್ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತರಾಗುವ ಭಯ ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ವಿವೇಕ್.

ಇದೆಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿ, ಆತನ ಎಷ್ಟೇ ಸಿನೆಮಾ ಗೆಲ್ಲಲಿ, ಸೋಲಲಿ, ಇಡೀ ಬಾಲಿವುಡ್ಡು ಆತನಿಗೆ ಅಂಟುರೋಗ ಬಂದವನಂತಾಡಲಿ, ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುನಾಮಿಯಿಂದಾಗಿ ಸಾವು ನೋವು ಸಂಭವಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜಾಗವೆಲ್ಲಾ ಸ್ಮಶಾನದಂತಾಗಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಬಾಲಿವುಡ್ಡುಗಿರಿ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಗ್ರಾಮವೊಂದರ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವನಾಗಿ, ಇಡೀ ಬಾಲಿವುಡ್ಡು ತನ್ನ ಅದೇ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಖ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೃದಯ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನಗುವಿನಿಂದ ತಮ್ಮ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಬಾಯ್ಮಾತಲ್ಲಿ ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಮಾಡದೇ ಮೌನವಾಗಿ ತನ್ನ ಮಾನವೀಯತೆಗಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ತನ್ನ ಸಮಯ, ಹಣವನ್ನು ಮುಡುಪಾಗಿಟ್ಟ ಹೃದಯವಂತನಾಗಿ ಸದಾ ನಮ್ಮೆದೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ

ವಿವೇಕ್ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೂಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅರಳಿದ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಕಂಪು ಸೂಸುತ್ತಾನೆ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೆದೆಯಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಈಗ ಅದು ಹೇಗೋ “ಖುರ್ಬಾನ್” ನಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ್ ಗೆ ಬಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಯಾಕೋ ಆತ ಗೆಲ್ಲಲಿ, ಅವಮಾನದ ಮಂಜೆಲ್ಲಾ ಕರಗಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ದಾನ್ ಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಗಾಡ್ ಫಾದರ್ ಗಳಿಲ್ಲದ ಸಿನೆಮಾ ಬದುಕು ಕಂಗೊಳಿಸಲಿ ಅಂತ ಹಾರೈಸಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ವಿವೇಕ ಗೆಲ್ಲಲಿ!

********

(ಇದು “ಪೃಥ್ವಿ” ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹ.)