Golibaje(1)

ಆ ಒಂದು ಕರೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಸಡಗರವೊಂದು ಮೈತಳೆದಿತ್ತು.

ಅಮ್ಮ ಆಗಲೇ ಮೈದಾ ಕಲಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ರಂಗೋಲಿಗೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸುವಂತೆ ಸಣ್ಣ ಮಳೆ. ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಅದೇನೋ ತರಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ ಹೊತ್ತು ಹೊರಟ. ಗುಲಾಬ್ ಜಾಮೂನ್ ಮಿಕ್ಸ್ ತರಲು ಹೇಳಿದ್ದಿರಬಹುದಾ? ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಹತ್ವವಾದ್ದು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗ್ತಿತ್ತು. ಗೋಳಿಬಜೆ. ಅಮ್ಮ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಂಡು ತುಂಬು ಖುಶಿಯಿಂದ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದು – ಎರಡು – ಮೂರು….. ಉಹುಂ… ತಿಂದಷ್ಟೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಖಾಲಿಯಾದಂತನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂಚೂರು ಇಂಗು, ಮತ್ತು ಅವಳಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಗುಟ್ಟಿನಷ್ಟು ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿದರೆ ಗೋಳಿಬಜೆ ಗೆ ಪ್ರಚಂಡವಾದ ರುಚಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ಚೂರು ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರಂತೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ತನ್ಮಯತೆ ರೂಢಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಒಂದು ಗೋಳಿಬಜೆ ಎಣ್ಣೆಯೊಳಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಂಗಳದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಆ ಪರಿಮಳ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧನಂತೆ ಮಾಡಿ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಕರೆತರುತ್ತಿತ್ತು.

ಇವತ್ತೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮ ತಯಾರಾಗುವಂತಿತ್ತು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ರಾಘಣ್ಣ. ಅವ ಹಾಗೆಯೇ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕೂಡಲೇ ಕೊಲ್ಲೂರು ದೇವರ ದರುಶನವಾಗಬೇಕು. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಒಂದು ದರುಶನ. ಅದೇ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅವನ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಹಾಗೆ ಕೊಲ್ಲೂರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ವಪಸ್ಸು ಬರುವಾಗ ಅಮ್ಮನ ಅಡುಗೆ ಉಣ್ಣದೇ ಹೋಗುವುದು ಎಂದರೆ ದರ್ಶನವೇ ಅಪೂರ್ಣವಾದಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶಿರ್ವದಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅತ್ತಿಗೆ ಅವನಿಗಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಂಗೊತ್ತು ಕುಂದಾಪುರದ ದೊಡ್ಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಡಿರುತ್ತಿ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿರುವ ಸತ್ಯ.

ಇವತ್ತು ರಾಘಣ್ಣನ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಕೊಲ್ಲೂರು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವನಿದ್ದ.

********

ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತೂ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಊಟ, ನಿದ್ದೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವಾಗಿರಬೇಕು ಆಗಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು, ಆಗಲೇ ಬದುಕು ಸುಲಲಿತವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತ. ಉದಾಹರಣೆ ನನ್ನಜ್ಜನ ಕತೆ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನದು ತಿಂದು ಮುಗಿದಿದ್ದರೆ ಕೇಳದೇ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಿಂದಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಭಾವನೆಯಿದ್ದುದರಿಂದಲೆಯೋ ಏನೋ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಕಳೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾದರೆ ಕರಿಬೇವು ಒಗ್ಗರಣೆ ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಸಾರು, ಹಪ್ಪಳ ಸಂಡಿಗೆ, ಗೋಳಿಬಜೆ, ಕ್ಯಾರೆಟ್ಟಿನದೊಂದು ಪಲ್ಯ ಇದು ಅನ್ನ ಮಾಡುವಷ್ಟೇ ಮಾಮೂಲು. ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮಾವಿನ ಸೀಸನ್ನಾದರೆ ಮಾವಿನ ರಸಾಯನ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸೀಕರಣೆ ಇಂತದ್ದೇನಾದರೂ ಒಂದು.

ಅಂತೂ ಊಟ ತುಂಬಾ ಗ್ರ್ಯಾಂಡು.

ನೆಂಟರು ಬಂದಾಗ ಇಂಥ ಲಾಭದ ಸದುಪಯೋಗ ನನಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇನೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಫಂಕ್ಷನ್ನಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಿಕ್ಕವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅರೇ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟಿದಾನೆ ಅಂತ ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಲಾಭದ ಚಿಂತನೆಯ ಕುರುಹು ಕೂಡ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇಂದು ಗೋಳಿಬಜೆ ಮಾಡುವ ಸೂಚನೆ ತೋರಿದ್ದರಿಂದ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು ನೋಡಿ.. “ಹೋಗಿ ಆಡ್ಕೋಳಾ ಮಾಣಿ.. ಇವತ್ ಗೋಳಿಬಜೆ ಮಾಡುದಿಲ್ಲ” ಅಂದಳು ಅಮ್ಮ. ಬಿಸಿನೀರೊಲೆಗೆ ಚಂಬು ನೀರು ಸುರಿದಂತಾಯ್ತು. ನನ್ನ ನಿರಾಸೆ ಕಂಡ ಅವಳು “ಬಪ್ಪು ಸಂಕಷ್ಟಿ ಆದ್ಮೆಲೆ ಮಾಡ್ತೆ ಅಕಾ? ಇವತ್ ಬ್ಯಾಡ. ರಾಘಣ್ಣ ಬತ್ತ ಅಲ್ದಾ? ಅವ್ನಿಗೆ ಗೋಳಿಬಜೆ ತಿಂಬುಕಾಗ.”
ಅಚ್ಚರಿಯಾಯ್ತು. ರಾಘಣ್ಣನಿಗೆ ಗೋಳಿಬಜೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳಿಯಾದರೂ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಂದು ಹೋಗ್ತಾನೆ. “ಎಂತಕಮ್ಮ? ಅವ ಎಂತ ಕಾಶಿಗ್ ಹೋಯ್ನಾ? ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

“ಇಲ್ದಾ.. ಕಾಶೀಲ್ ಬಿಟ್ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ. ಅದೊಂದ್ ದೊಡ್ ಕತಿ..”

*******

ರಾಘಣ್ಣ ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿ. ದಪ್ಪ ಮೀಸೆ, ದೂರದಿಂದ ಕಂಡರೆ ಅನಿಲ್ ಕಪೂರನ ನೆನಪಾಗುವುದು. ಕಬಡ್ಡಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನೋ ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತು ಜೀವ. ಆಟದ ಖೋಟಾದಲ್ಲೇ ಬ್ಯಾಂಕೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದ ನೆನಪು. ಪುಟ್ಟ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ ತಂದೆ ತೀರಿಹೋದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಜತೆಗೆ ತುಂಬ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದವನು. ಅವನ ಅಮ್ಮ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಹಪ್ಪಳ ಸಂಡಿಗೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಾಡಿ ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಿಂದ, ತೋಟದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಾರಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೆನ್ಶನ್ ನಿಂದ ಬಂದ ಹಣದಿಂದ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದಿಸಿದ್ದಳು. ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಲ್ಲವಾದರೂ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲೆ ಪಾಸಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಬಡ್ಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದುದರಿಂದ ಆಟದ ಮಾನಸಿಕ ವಿನ್ಯಾಸ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ದೊಡ್ಡವನಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಶಿಪ್ ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿ ಕಾಮ್ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಬಡ್ಡಿಯಿಂದಾಗಲೇ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಂತ ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಮಾತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ರಾಘಣ್ಣನನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆಯಲು ಅವನಿದ್ದ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಘೂ ರಾಘೂ ಅಂತ ಕೂಗುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮನೆತುಂಬಾ ಅಲೆದಾಡಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಂಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಸಣ್ಣ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಗುಸು ಗುಸು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು ದೊಡ್ಡಮ್ಮ. ಚೂರು ಸರಿದಿದ್ದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ರಾಘಣ್ಣ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಾಗಿಲು ಸದ್ದಾಗಿದ್ದು ನೋಡಿ ತಿರುಗಿ, “ಅಶನೊಂಕು ಬರ್ಪೆಯಾ.. ಸಲ್ಪ ಸೈರ್ಲಾ..” ಅಂತ ತುಳುವಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಒರಟಾಗಿಯೇ ಅಂದಿದ್ದ.

ಮರುಮಾತಾಡದೇ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ವರಾಂಡಾ ದಲ್ಲೆ ಕೂತಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತು ಜೋರಾಗತೊಡಗಿತು. ಕ್ಷಣಗಳುರುಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ದನಿಯೂ ಏರತೊಡಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಅನಿಷ್ಟದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಬಳಿ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಬಂದವರಿಬ್ಬರ ಜತೆ ರಾಘಣ್ಣ ಜಗಳಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮೂವರೂ ಒಬ್ಬರಮೇಲೊಬ್ಬರು ಕೈಮಿಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಹೋ ಅಂತ ಕೂಗಿ ರಾಘಣ್ಣನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯರು ಇನ್ನು ಜನರೆಲ್ಲಾ ಸೇರುವರು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಕತ್ತಲಿಲ್ಲಿ ಸರಿದು ಮರೆಯಾದರು.

ಆಗಲೇ ರಾಘಣ್ಣನ ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಕೂಡಲೇ ಅವನನ್ನು ಒಳಕರೆತಂದು ಒದ್ದೆಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ರಕ್ತ ಒರೆಸಿದಳು. ರಾಘಣ್ಣ ಇನ್ನೂ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವ ಶಾಂತವಾದ ಮೇಲೆ ವಿಷಯವೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಕಬಡ್ಡಿ ಪಂದ್ಯದ ವಿಚಾರವಾಗಿತ್ತು. ರಾಘಣ್ಣನಿಗೆ ಹಾಯ್ ಬಾಯ್ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಪುಡಿ ರೌಡಿಯೊಬ್ಬ ಅವನ ತಮ್ಮನನ್ನು ರಾಘಣ್ಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನುವ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆದು ಜಗಳಕ್ಕೇರಿತ್ತು.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಅತ್ತಿದ್ದೇ. ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ. ನೀ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಜಗಳಗಳೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದಳು. ಮೊದಮೊದಲು ಹಠಮಾಡಿ ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಕರಗಿ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೀಬೇಕು ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಆಡುವುದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ರಾಘಣ್ಣ ಅಂದ ಮೇಲೆಯೇ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ.

****

ಬದುಕು ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಘಣ್ಣ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದ. ಪ್ರಮೋಶನ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಈಗಲೂ ಸಂಡಿಗೆ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಾಡದೇ ಹೋದರೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದು ಸಗಣಿ ಸಾರಿಸದಿದ್ದರೆ ಒಳಗೇ ಉಳಿದು ಹಿಂಸಿಸುವ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನಂತ ಅಸಮಾಧಾನ. ಮನೆಯ ದನ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯನ್ನು ಮಾರಿಬಿಡೋಣ ನಿಂಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೊಕೆ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತದಲ್ವಾ ಅಂತ ರಾಘಣ್ಣ ಹೇಳಿದರೆ ಕೆಂಡದಂತ ಕೋಪಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೊಕೇನು ಕಷ್ಟ? ನಂಗೆ ನೀನೂ ಬೇರೆಯಲ್ಲ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಹೀಗಂದ್ರೆ ಸರಿಯಿರಲ್ಲ ಅಂತ ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ರೇಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಸೊಸೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ತಡೆದು, ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಅನ್ನುವಂತೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಳು.

ಹೀಗೆ ಅಂದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಳುಕಾಲುನೋವು ಅವಳನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಲಕ್ಷ್ಮೀಯೂ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನನ್ನು ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯನ್ನು ಗದ್ದೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಬೇಕಂತಲೇ ಓಡಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನನ್ನು ಸಿಟ್ಟಿಗೇರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಓಡುವಾಗ ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಧೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದಳು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಅಂಬಾ ಅಂಬಾ ಅಂತ ಕೂಗಿತ್ತು. ಪುಣ್ಯವಶಾತ್ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರೀತಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಈ ಘಟನೆ ನಂತರ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದರೆ ವಿಶೇಷ ಮಮತೆ.

ಈಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಲುನೋವಿನಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಚೂರು ಕುಂಟುಕೊಂಡು ನಡೆವ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನನ್ನು ಅರಿತೋ ಏನೋ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹಾಗೆಲ್ಲ ತುಂಟತನ ಮಾಡೊಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸೊಸೆಯೇನಾದರೂ ಹಾಲು ಕರೆಯಲು, ಗೋಮಯ ಸಾಫ್ ಮಾಡಲು ಬಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದಿಗೂ ಸಹಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಅವತ್ತು ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ. ಎದ್ದು ನಡೆದಾಡಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ವೀಕ್ ನೆಸ್. ಅಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯ ಆರೈಕೆ ಸಾಧ್ಯವೆ? ಹೀಗಾಗಿ ಸೊಸೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಲು ಹಿಡಿಸುಡಿ ಹಿಡಿದು ತಯಾರಾದಾಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ಕೇಳಳು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಜ್ವರದಷ್ಟೇ ವಿಪರೀತ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯ ಹಠ. ಸೊಸೆಯ ಬೈಗುಳ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಹೇಗೋ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಬಂದು ಲಕ್ಷ್ಮೀಯನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಗ ಸೊಸೆ ಇಲ್ಲದಾಗ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯ ಹತ್ತಿರ ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೀ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಹಠ ಮಾಡ್ತೀ? ನನ್ನ ಸೊಸೆ ಹತ್ರ ನೀ ಹೀಗೆ ನಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನಾನು ಸತ್ತುಹೋದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಯಾರ್ ನೋಡ್ಕೋತಾರೆ? ನನ್ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟ್ ಪ್ರೀತಿ ಇಟ್ಟಿದೀಯೋ ಅವಳಿಗೂ ತೋರ್ಸು.. ಎಷ್ಟಂದ್ರೂ ನನ್ ಸೊಸೆ ಅಲ್ವಾ?

ಲಕ್ಷ್ಮೀಗೆಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾಯ್ತೊ?

****

ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಲುನೋವು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಂತೆ ರಾಘಣ್ಣ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿರೋ ಡಾಕ್ಟರುಗಳ ಹತ್ತಿರವೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡಿದ. ಆಯುರ್ವೇದಿಕ್, ಅಲೋಪತಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಜಾಲಾಡಿದ್ದಯಿತು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಕಾಲುನೋವು ವಾಸಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೂ ಆಗದಂಥ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲು ನೋವಿಂದ ದಿನೇ ದಿನೇ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಹೈರಾಣಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಘಣ್ಣ ಒಂದು ಕಾರು ಕೊಂಡ. ಬಿಳೀ ಬಣ್ಣದ ಮಾರುತಿ ಒಮಿನಿ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬಳಿ ” ಎನ್ನ ಈ ಕಾರ್ ನಂಬೆರೆಗಾಪುರಿ.. ಐಕೆ ಮಗೆ ಎಂಕು ಆ ಕಾರ್ ಕೊಣತಿನಿ” (ನನ್ನ ಈ ಕಾಲು ನಂಬಲಾಗದು, ಅದಕ್ಕೆ ಮಗ ಆ ಕಾರ್ ತಂದಿದ್ದು) ಅಂತಾ ಇದ್ಲು.

ರಾಘಣ್ಣ ರಜೆ ಇದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಡೀ ತಿರುಗಿದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ನೋಡಲು ಬಾಕಿಯಿರುವಷ್ಟಿವೆ. ಭಾನುವಾರ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಕಾರು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ರಾಘಣ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು, ಈಗ ನೋಡು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಅದಕ್ಕೇ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿವೆ.. ಸುಲಭವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ ನೋಡಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾಂದರೆ ನೋಡು ನನಗಾದಂಥ ಪಜೀತಿಗಳು.. ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿದ್ದರೂ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ತ್ರಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳುಗಳುರುಳಿದವು. ಅದೊಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಇನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಕೂತುಬಿಟ್ಟಳು. ರಾಘಣ್ಣನಿಗೂ ಆತಂಕವಾಯ್ತು. ಸಂಜೆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ಕಾರ್ ನವರೆಗಾದರೂ ಬಾ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಳಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ. ಒಂದು ಬಗಲನ್ನು ಸೊಸೆ ಕೈಗಿತ್ತು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಮಗನ ಕೈಗಿತ್ತು ಹೇಗೋ ಕಾರ್ ಹತ್ತಿ ಕೂತಳು.

***

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ಇದ್ದ ನಂತರ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೆಲುವಾದಳು. ರಾಘಣ್ಣನಿಗೂ ನಿರಾಳವಾಯ್ತು. ತುಂಬಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ರೆಸ್ಟ್ ತಗೋಬೇಕು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿದರೆ ನೋಡು ಅಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೈದ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಸೊಸೆ ತರಕಾರಿ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನನ್ನು ಕಾರಿನಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿ ರಾಘಣ್ಣ ಮತ್ತವನ ಹೆಂಡತಿ ತರಕಾರಿ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದರು. ಅದು ರಥಬೀದಿ. ಕಾರನ್ನು ರಥಬೀದಿಯ ಆವರಣದ ಹೊರಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

MANGALORE BAJJI

ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಕಾರಿಂದ ಹೊರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಾಲ್ಯದ, ಯೌವ್ವನದ ದಿನಗಳೆಲ್ಲ ನೆನಪಾದವು. ತುಂಬಾ ಹಳೇಯ ರಥಬೀದಿ, ಅಂಥ ಬದಲಾವಣೆಗಳೇನೂ ಆಗಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಟಿಎಮ್ಮುಗಳಾದವು ಅನ್ನೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ಮನಸ್ಸು ಹೊರ ಹೋಗಬೇಕು ರಥಬೀದಿಯ ಆ ತಿರುವಲ್ಲೇನಿದೆ ಅಂತ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ದೇಹ ಸಹಾಯಮಾಡದು. ಕೊಂಚ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಹೋಟೆಲು.. ಹಾಂ.. ಹೋಟೆಲ್ ಜನತಾ… ಆ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಗೋಳಿಬಜೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆ ಹೋಟೆಲ್ಲು ಈಗಲೂ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾ? ಗೋಳಿಬಜೆ ಈಗಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಫೇಮಸ್ಸಾ? ಮೆಲ್ಲ ಹನಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲು ಹೊಕ್ಕು ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಗೋಳಿಬಜೆಯನ್ನು ಚಟ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಿದರೆ… ಒಂದೊಂದೇ ತುಂಡು ಬಾಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ.. ಗೋಳಿಬಜೆಯ ಹದ ಬಿಸಿ, ಅದು ಚಟ್ನಿಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನಾಲಿಗೆಗೆ ತಾಕಿದೊಡನೆ ಆಗುವ ಉನ್ಮಾದ.. ಅಗಿಯುವಾಗ ಮಧ್ಯೆ ಕಾಯಿಯ ತುಂಡು ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆಗುವ ಪರಮಾನಂದ… ಜತೆಗೆ ಚೂರು ಬಿಸೀ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ…

ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿತು.

*****

ರಾಘಣ್ಣ ಹೆಂಡತಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿದಿತ್ತು. ರಾಘಣ್ಣ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಭಾವ ನೋಡಿದೊಡನೆಯೆ ಒಂಥರಾ ಆಯಿತು. ಎದೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮುಳ್ಳೊಂದು ಚುಚ್ಚಿದ ಭಾವ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಜೊಲ್ಲು ಒರೆಸಿದ.

ದೊಡ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗದಂತೆ ಕಾರು ಮೆಲ್ಲಗೇ ಓಡಿಸಿದರೂ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಜನಸಂದಣಿಯಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾರಿಗೆ ಸ್ಕೂಟರೊಂದು ತಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಡೆಂಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ರಾಘಣ್ಣ ಕಾರಿಳಿದು ಸ್ಕೂಟರಿನವನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳಾಡಿದ. ಸ್ಕೂಟರಿನವನು ರಾಘಣ್ಣನಿಗೇ ಬೈದು, ತಪ್ಪೆಲ್ಲಾ ರಾಘಣ್ಣನದೇ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ. ಜನ ಸೇರಿದರು. ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಜಾಮ್ ಆಯಿತು. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್ ಬಂದು ಎರಡೂ ವಾಹನದ ನಂಬರ್ ಬರೆದುಕೊಂಡ. ಜನರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಜಗಳ ಸಾರ್ ಬಿಟ್ಬಿಡಿ ಎಂದ. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್ ಕೂಡ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಮ್ಮನೆ ವಿವಾದ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಬರೀ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಇಸ್ಕೊಂಡು ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ ಅಂತ ಜಗಳ ಬಿಟ್ಟರು.

ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಾದ ಕೂಡಲೇ ರಾಘಣ್ಣ ಕಾರಿಳಿದು ಸ್ಕೂಟರಿನವನ ಹತ್ತಿರ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲೂ ಅಯೋಮಯವಾಗಿ ನೋಡಿದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಅಂದಿದ್ದು ’ರಥಬೀದಿ ಬುಡ್ತಾನಾ” (ರಥಬೀದಿ ಬಿಟ್ಟಾಯ್ತಾ?).

ಜಗಳ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಲು ಕುಳಿತ ರಾಘಣ್ಣ ನ ಸಿಟ್ಟಿನ್ನೂ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಬಳಿ ನೋಡು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ, ತಪ್ಪೆಲ್ಲಾ ನನ್ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು.. ಅನ್ನುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ತಾಲ್ಲೂಕಾಫೀಸು ತಿರುವು ಬಂದಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, “ರಾಘೂ, ಜನತೊಂಕ್ ಪೋವೊಳಿ ಇತ್ತ್ಂಡ್.. ಗೋಳಿಬಜೆ ತಿನರೆಗ್ ಮನಸಾನ್…” (ರಾಘೂ, ಜನತಾಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬಹುದಿತ್ತು, ಗೋಳಿಬಜೆ ತಿನ್ನೋಕೆ ಮನಸ್ಸಾಗ್ತಿದೆ)

ರಾಘಣ್ಣ ಸಿಟ್ಟಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗ್ ಬಂದಾದ್ಮೇಲೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಾ? ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನನ್ಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಬೈದ.

ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಮರುಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

*****

ಮತ್ತೆ ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಜ್ವರ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು. ಕಾಲುನೋವಿನ ಜತೆಗೆ ಬೆನ್ನೂ ನೋಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ತ್ರಾಸಪಡುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೊಸೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದಂಥ ಭಯ. ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೋದ ರಾಘಣ್ಣ ವಾಪಸ್ಸ್ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಳು.

****

ರಾಘಣ್ಣ ಗೋಳಿಬಜೆ ಕೊಡಿಸಲಾಗದ ಗಿಲ್ಟ್ ನಿಂದ ನಲುಗಿಹೋದ. ಹೆಂಡತಿ ಹತ್ತಿರ ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೇನೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೀನಾದ್ರೂ ನಂಬ್ತೀಯಲ್ವಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಗೋಳಿಬಜೆ ತಿನ್ನಲ್ಲ ಅಂತ ಶಪಥ ಮಾಡಿದ.

****

ಹೊರಗೆ ಕೀಂ ಕೀಂ ಕಾರು ಹಾರ್ನ್ ಕೇಳಿಸಿತು. ರಾಘಣ್ಣ. ಬಿಳೀ ಮಾರುತಿ ಒಮಿನಿ. ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ ಅಂತ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ಕೇಳಿದ. ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಲುನೋವು ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಎಲ್ಲೋ ಮಲೆನಾಡಿನಿಂದ ತಂದ ನೋವಿನೆಣ್ಣೆ ಹಾಕಿಕೊ ಅಂತ ಕೊಟ್ಟ. ಖುಷಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಅಡುಗೆ ಸೂಪರ್ರಾಗಿದೆ ಅಂದ.

ಎಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಗಬೇಕಿದೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಸ್ಥಳ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಹೇಳು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದ.

ರಾಘಣ್ಣ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ ನನ್ನಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅದು ಥೇಟ್ ರಾಘಣ್ಣ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಅನ್ನಿಸಿತು. “ಅಮ್ಮ, ರಾಘಣ್ಣನನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಇಪ್ಪುಕೆ ಹೇಳಮ್ಮ” ಅಂದೆ. ಅಮ್ಮ ನಸುನಕ್ಕು, “ಈಗ ಅವ ಹೋಯಾಯ್ತಲ್ಲ.. ಇನ್ನೊಂದ್ಸಲ ಬರ್ಲಿ.. ಹೋಪುಕ್ ಬಿಡೂದೇ ಬ್ಯಾಡ’ ಅಂದಳು.

~END~

(“ಸಖಿ” ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ರುಜುತಾ ದಿವೇಕರ್ ಬರೆದಿರುವ ಡೋಂಟ್ ಲೂಸ್ ಯುವರ್ ಮೈಂಡ್, ಲೂಸ್ ಯುವರ್ ವೆಯ್ಟ್ – ಅನ್ನುವುದು ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು. ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ತೂಕ ಇಳಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಪುಸ್ತಕದ ಒಳಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ, ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ ರುಜುತಾ. ಕರೀನಾ ಕಪೂರ್ ಗೆ ಡಯಟಿಷಿಯನ್ ಆಗಿ, ಆಕೆಯ ಜೀರೋ ಸೈಜ್ ಗೆ ಕಾರಣೀಭೂತರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮಲೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ದೊರಕಿದರೂ, ಆಕೆಯ ಥಿಯರಿಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾದುದು. ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನರೂ ಆರಾಮಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬಲ್ಲಂಥದ್ದು.

ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಆಕೆಯ ಕೆಲ ಮುಖ್ಯ ಥಿಯರಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಗಳಿಗೆ ಕಾಪಿ ರೈಟ್ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕಾರಣ ನೀವು ಪುಸ್ತಕದ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

don-t-lose-your-mind-lose-your-weight-400x400-imadaryhavfhdnfv

೧. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು, ಡ್ರೈ ಫ್ರೂಟ್ಸ್ ಇಂತದ್ದೇನಾದರೂ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಟೀ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಸಲ್ಲದು. ಕಾಫಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬಾಳಲಾಗದವರು, ಎರಡನೇ ಉಪಹಾರದ ನಂತರ ಕಾಫಿ ಸೇವಿಸಬಹುದು.
೨. ದಿನವಿಡೀ ೨ ಅಥವಾ ಮೂರು ಘಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಉಪಹಾರಕ್ಕೆ ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೀರೋ ಅದರ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಗ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದು. ದಿನವಿಡೀ ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರವನ್ನು, ಸಮಯದ ಗ್ಯಾಪ್ ಇಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಸೇವಿಸಬೇಕು.
೩. ದಿನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಆಕ್ಟಿವ್ ಆಗಿರುವಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನುವುದು, ಕಡಿಮೆ ಆಕ್ಟಿವಿಟಿ ಇರುವಾಗ ಕಮ್ಮಿ ತಿನ್ನುವುದು.
೪. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯೂಟವನ್ನು ಮಾಡುವುದು.

ಇಷ್ಟೇ ಸಿಂಪಲ್ ಆದ ಪಾಯಿಂಟ್ಸ್ ಗಳು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಜೀವಾಳ. ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ರುಜುತಾ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಎಂಥೆಂಥ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಬಹುದು, ಸೇವಿಸಬಾರದು ಎಂಬದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕಷ ವಿವರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಹಾರದ ಜೊತೆಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ವ್ಯಾಯಾಮ ಅಗತ್ಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ಶಾರ್ಟ್ ಕಟ್ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳುವ ರುಜುತಾರ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇದೆ.

*****

ಮೊನ್ನೆ ಸುಚಿತ್ರಾ ಫಿಲಂ ಸೊಸೈಟಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ರ ಜೊತೆ ಸಂವಾದವಿತ್ತು. ಈ ಸಂವಾದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವರ ಉಢಾಫೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಉಢಾಫೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಅವರ ಆ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಂವಾದದ ಬಳಿಕ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಯೋಗರಾಜ್ ಭಟ್ ಯಾವುದೇ ಪ್ಲಾನ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು, ಒಂಚೂರು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತೆಳು ಹಾಸ್ಯದ ಲೇಪದ ಮೂಲಕ ನಿಶ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಅರಿವಾದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಅವರ ಓದಿನ ಹರವು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದುವರೆಗೂ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಛಾಪನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯಾಭಿರುಚಿಯೇ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು. ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಎಂಥ ಎಬುಡ ತಬುಡ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮಾಡಲು, ಕಾರಣ ಕನ್ನಡ ವ್ಯಾಕರಣದ ಜ್ಞಾನ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧಾಟಿಯ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಲ್ಲ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ ಅನ್ನುವುದು ಅರಿವಾಗ್ತದೆ.

ಅವರು ಆ ದಿನ, ಈ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಚಾರಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡಿದರು (ಅವರು ಹೇಳೋ ಶೈಲಿ ಬೇರೆ, ಅದರ ಸಾರ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ) :-
~ ಸಿನಿಮಾ ಅಂದರೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತು ಭೀಷಣವಾಗಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಭಾಷಣದ ಓಘದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳದವನು ಮನುಷ್ಯನೇ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಮುದುಕನಿಗೆ ಅದು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿರಬೇಕು, ಸರ…ಒಂದ್ನಿಮಿಷರೀ..ಅಂದ. ಸಭೆ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿತು. ಅವರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅಲ್ಲಾ.. ಈ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪಾಹಿತ್ಯ, ಕಥೀ ಪಥೀ ಓದ್ಲಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಮನುಷ್ಯಾನೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತೀರಲ್ರೀ.. ನಾನಾಗ್ಲೀ, ನಮ್ಮಪ್ಪನಾಗ್ಲೀ, ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ನಾವು ಏಳು ಜನ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಿದೀವು.. ಯಾರೂ ಇದುವರೆಗೂ ಒಂದ್ ಪೇಜೂ ಓದಿಲ್ಲ.. ನಾವ್ ಮನುಷ್ಯರು ಹೌದೋ ಅಲ್ಲೋ..? ಅಂತ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

index-yograj
ಇನ್ನೊಂದು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯವರ ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು -ಅದರ ಸಾರಾಂಶ ಎಂದರೆ, ಸಿನಿಮಾ ಎಂದರೇನು ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ, ಭಟ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನುವುದು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಂತ. ಕೊನೆಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ, “ನೀವು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ, ಎಕ್ಸಾಮ್ ಇದ್ರೆ ಹೋಗಲ್ಲ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದ್ರೂ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್ ಕೆಲ್ಸ ಇದ್ರೆ ಹೋಗಲ್ಲ, ಹತ್ತಿರದವರ್ಯಾದರೂ ತೀರ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಐದಾರು ಘಂಟೆ ಫ್ರೀ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡೋದು ಅನ್ನೋದು ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಸಿನಿಮಾ ಅನ್ನೋದು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದವರು ನೋಡುವ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದವನೇ ಮಾಡೋ ಕೆಲಸ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ, ವಿಡಂಬನೆಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿಕೋತಾ ವಿವರಿಸಿದ್ರು.
~ ಯಾವ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರರಂಗ ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ (ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ಲೀ). ಇದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ, ಬೆಂಗಾಳೀ, ರಾಜಸ್ಥಾನೀ ಭಾಷೆಗಳು ಉದಾಹರಣೆ.
~ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರು ಬಹುತೇಕ ಹದಿನಾರರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವಯಸ್ಸಿನವರು. ಅವರು ಮೊದಲು ನೋಡಿ, ಅವರಿಗಿಷ್ಟ ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಅಂಕಲ್ ಆಂಟಿ, ಅಕ್ಕ ಭಾವ ನೋಡೋಕೆ ಬರ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಅವರನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಹಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಈಗಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡ.
~ ಎಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿ, ಒಳ್ಳೇ ಕಥೆ ಬರೀರಿ ಅಂತಾರೆ. ಮಾಡಿದರೆ ನೋಡಲ್ಲ. ಬರೆದರೆ ಓದಲ್ಲ.

~ ನಾನು ಕಥೆಯನ್ನು ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲು ಬಯಸ್ತೇನೆ. ನಂಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲು ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು. ಇದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಬಯಸುವ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವಾದ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಮೆದುಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮೇವು ದೊರಕಿಂದಂತೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ.

~ ೧ ~
ಊಹೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವವನ್ನಾಗಿ
ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ
ಕಳೆಯಲಾಗದ ರಾತ್ರಿಗಳಿಗೋಸ್ಕರವೇ
ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನ್ನು
ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.
ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಸಾಯುವುದನು
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು.
~೨~
ಕವಿಯೇನಲ್ಲ ನಾನು, ಬರೆಸುವುದು
ನನ್ನ ಬೆರಳು
ಹಿಡಿದು ಹೃದಯ
ಭಗ್ನಗೊಳಿಸಿದವಳ ನೆರಳು
~೩~
ಗುಡುಗಿನ ಮೂಲಕ ಪಲ್ಲವಿ
ಚರಣಕೆ ಮಿಂಚೇ ಕಾರಣ
ಒಟ್ಟಾರೆ, ನೆಲಕೆ ಚಿಗುರುವ ಕನಸಿನ ಹಾಡ
ಕಲಿಸಿದ್ದು ಆಗಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೋಡ
~೪~
ಎತ್ತಲಿಂದೆತ್ತ ಹಾರೋ
ಚಿಟ್ಟೆ ಚಿತ್ತ ಚಂಚಲ
ಅನಿಸಿದರೂ ಒಳಗೊಳಗೆ
ಅದಕೆ ಸದಾ ಪರಿಮಳದ್ದೇ ಧ್ಯಾನ
~೫~
ರಾತ್ರಿಯ ಜೋಪಡಿಯಲಿ
ನಿದಿರೆಯ ಬೆಳಕಿನಲಿ
ಒಂದಿಷ್ಟು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹುಡು-
ಕಾಡುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ
ಇನ್ನೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ
368785-bigthumbnail
~೬~
ಹೂ ಕಿತ್ತ ಹುಡುಗಿಯ
ಕೈ ಬೆರಳಿನ ಘಮವನ್ನೂ
ಹೂವೆಂದೇ ಭ್ರಮಿಸಿ
ಚಿಟ್ಟೆ ರಮಿಸುತಿದೆ
~೭~
ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನು
ಎದೆಗೂಡಿನಲಿ
ಜೋಪಾನವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ
ಎಂದಿಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅವು
ನನ್ನ ಕತ್ತಲಿನ ರಾತ್ರಿಗಳಿಗೆ
ಕನಸಾಗಿ ಬಂದು
ಬೆಳಕಾಗಿಸಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ.
~೮~
ಇಂದು ತನ್ನ ಸೊಗಸಾದ ಕನಸೊಂದನ್ನು
ವಿವರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂವಿಗೆ
ಮಕರಂದ ಹೀರುವ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ
ಭ್ರಮರವ ಕಂಡು
ಭ್ರಮನಿರಸನವಾದಂತಿದೆ
~೯~
ಸದಾ ನೀ ಹೊರಟು ಹೋಗುವ
ಮುನ್ನ ನೀಡುವ ಮುತ್ತು
ಮತ್ತೆ ನೀ ಸಿಗುವವರೆಗೆ
ನನ್ನೊಳಗನ್ನು ಸದಾ
ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುವ ದೀಪ
images
~೧೦~
ರಸ್ತೆಯಂಚಲಿ ದಿನಾ ಸಿಗುವಳು
ಬುಟ್ಟಿಯ ತುಂಬಾ ನಕ್ಷತ್ರ ಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ
ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಬಳಿ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳದೇ ಮಾಲೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು
ಊರ ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರಿಗೆಲ್ಲಾ ಇನ್ನೇನು
ಗ್ರಹಣ ಬಡಿವ ಸಮಯ
~೧೧~
ನಿನ್ನ ಈ ಮೌನ ಮೊನಚು
ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ
ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರುಹುತ್ತದೆ
~೧೨~
ಕವಿತೆ ಓದಲು ಪುಟ ತೆರೆದೊಡೆ
ಪದ ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿ
ಮನದ ಬನದ ತುಂಬಾ
ಹಕ್ಕಿ ಬಡಿದ ರೆಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ.
~೧೩~
ತೇಲುತಿರುವ ತೆಪ್ಪಕ್ಕೆ
ದಡದ ಗುರಿ ತೋರುತಿಹುದು
ಚಂದ್ರನ ಲಾಂದ್ರ.

ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಅಂತ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದೋ ಅದೇ ಇಲ್ಲೂ ಆಗಿದೆ. ಚಿತ್ತಾರ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಗಳ ಸರಮಾಲೆಯೇ ಹೊತ್ತು ತಂದಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಕಾಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬೇರೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಸುಳ್ಳಿನ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಪೋಣಿಸಿದ್ದು (ಅದರಲ್ಲೂ ಆರು ವರ್ಷ ಕರ್ನಾಟಕದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ನಂಬಿಕೊಂಡ ಸಂಸ್ಥೆ, ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಕ್ಷಿಯಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾಗ) ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ತಂದಿತು.

ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇನ್ನೇನು ತಾವು ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂತ ತಿಳಿಯುವಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ನಡೆ “ಪರ್ಸನಲ್ ಅಟ್ಯಾಕ್” ಮಾಡುವುದು. ಚಿತ್ತಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಕೂಡ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ನಡೆಗೆ ಅನುವಾಗಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಅಂತ ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವರೇ ಕೆದಕಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ನನಗೆ ಚಿತ್ತಾರದ ಅಸಲೀ ಬಣ್ಣ ಬಯಲು ಮಾಡಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅದು ಹಾಗಿರಲಿ,ಒಂದೇ ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ನಿಂದ ನಾಲ್ಕೈದು ಕಾಮೆಂಟ್ ಗಳು, ಅದೂ ತಾವೇ ಚಿತ್ತಾರದ ಡೈ ಹಾರ್ಡ್ ಫ್ಯಾನ್ ಎಂಬಂತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಚಿತ್ತಾರ ತಂಡದವರನ್ನು ಕಂಡು ನಗು ಅಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು ಬಂದೀತು.

ಅವರ reaction ಗೆ ನನ್ನ response ನೀಡುವುದು ನನ್ನ ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ನ ಉದ್ದೇಶ. ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಅವರ ಕಾಮೆಂಟ್ ಇದೆ :-

ಮೊದಲಿಗೆ ಅವರ ಆರೋಪಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ.
೧. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಮಾರಿಯನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದಂತೆ ಆಗಿದೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ ನಾನೇ ಬರಹಗಾರ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಜಡತ್ವ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಿರುವ ಅಹಂಭಾವದ ಮಾತು ನಿಮ್ಮ ನಿಜ ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾಗಿಸಿದೆ.

ಚಿತ್ತಾರ ಸೇರಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲೇ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಸಿಕೊಂಡು, ಈಗೇನು ನಾನು ಬರಹಗಾರನೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತೀರಾ.. ಸರಿಯಪ್ಪ.

೨. ಈತ ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ… ಯಾವುದೋ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಉದ್ಯೋಗಿ. ಸಿನಿಮಾ ರಂಗ ಸೇರಬೇಕು ಮತ್ತು ನಾನು ಅಪ್ಪಟ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಎಂಬ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಹು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿ ಫ್ರೀ ಲಾನ್ಸೆರ್ ಆಗಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ತುಂಬಾ ಓದಿದ್ದಾನೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಇರಬಹುದು…! ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿ.

ನಾನಾಗೇ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿ ಅಂತ ಯಾವತ್ತೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಚಿತ್ತಾರ ಸೇರಿದ್ದೇ ಪ್ರಸನ್ನ ಸರ್ ರಿಂದ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೂ ತಿಳಿದಿರೋ ಸತ್ಯ. ಈ “ಅಂಗಲಾಚಿ” ಪದ ಸ್ವಲ್ಪ ಓವರ್ ಆಗಿಲ್ವಾ? ಈ ಸುಳ್ಳು ನಿಮ್ಮ ಕೀಳರಮೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಹೊರಗೆಡಹುತಿದೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಮಾನದಂಡವಲ್ಲದೇ ಕೇವಲ ಅಂಗಲಾಚಿದರೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಯೆಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೆ ಡಿ ಗ್ರೇಡ್ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಡಿ ಸ್ವಾಮಿ.

ಚಿತ್ತಾರ – ಮೊದಲು ಒಂದೆರಡು ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಅಷ್ಟೇ ನೀಡಿ, ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಅಂತ ಎಲ್ಲೂ ಬರಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ತಾನು ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರೆದೆ, ಹೇಗೆ ಬರೆದೆ ಅಂತ ಬರೆಯಬಹುದೇ ಹೊರತು, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸ್ವತಃ ಮುಜುಗರ ತರುವ ವಿಷಯ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

೩. ಕಲಾವಿದರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಜೊತೆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚುವುದನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದ ವಿಚಾರ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಹಳೇ ಚಾಳಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದ ಈ ಗುಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧ. ಆಗ ಸಂಸ್ಥೆ ಇವನ ಸೇವೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ‘ಚಿತ್ತಾರ’ದಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಲಾಯಿತು (ಈಗಾಗಲೇ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ಧೇವೆ).

ನಾನು ಚಿತ್ತಾರಕ್ಕೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, “ಪೇಮೆಂಟ್ ನ್ನು ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಖಂಡಿತ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡುತೀನಿ. ಈ ತಿಂಗಳು ದಯವಿಟ್ಟು ಬರೆದು ಬಿಡಿ. ಕಡ್ಡಿಪುಡಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬರೆಯಿರಿ” ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಈ ಗುಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧನ ಬಳಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಿದೆ.

ಕಲಾವಿದರ ಬಳಿಯಾಗಲೀ, ನಿರ್ಮಾಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಳಿಯಾಗಲಿ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿದ್ದು, ನೀವು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಥೆಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಡಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ, ಮತ್ತು ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಗೆ ಹೊರತಾಗಿ ಕಲಾವಿದರ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಜೊತೆ ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆನಾ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿ ನೋಡಿ.

ಹೊರದಬ್ಬಲಾಯಿತು ಅಂದಿದ್ದೀರಿ. ಮುಂದಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ನೀವು ದಬ್ಬಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವ ವಿವರ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

೪. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರಧಿಗಾರ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದ. ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಕಾಪಿ ಮಾಡಿ ತಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಎನ್ನುವ ಚಾಲಕಿ ಈತ.

ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತಾ? ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಷ್ಟು ವಿಚಾರ, ಸಮಯ, ಅವಕಾಶ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯೂ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಬೇಡಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಸತ್ಯ.

ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದೀನಿ ಅಂತೀರಿ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದೀರಿ. ಹೋಗಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸ್ ಬರೋ ತರ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ನಲ್ಲಿ, (ಅದೂ ಪೇಮೆಂಟ್ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ) ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಆಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಚಾಲಾಕಿತನ ಯಾರದ್ದಾದೀತು?

೫ ಜನಪ್ರಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೊತೆ ವಿವಾದ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ನನಗೂ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕೀಳರುಮೆ ಯೋಚನೆ ಇವನ ಅಭಿರುಚಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಅನ್ನ ತಿಂದ ಮನೆಗೆ ಕನ್ನ’ ಎಂಬ ಗಾದೆ ಇವನಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತಾಗಿದೆ. ಇವನು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹೆಸರೇಳಿಕೊಂಡು ಅನೇಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕೆಟ್ಟ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ದೊರಕದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ.

ಪ್ರಚಾರ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲೇ ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಓದದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ – ಅನ್ಯಾಯ ಆಗಿದೆ ಅಂತಷ್ಟೇ ಬರೆದುಕೊಂಡರೆ ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರಚಾರ ಅಲ್ಲ. ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲೇನೆ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದರೆ ಬೇರೆನೂ ಮಾಡಲಾಗದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸೂಚನೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಹಳೇ ಗಾದೆಗಳನ್ನು ಸಕತ್ ಆಗಿ ಬಳಸ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ. ಹಾಗೇನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಯತ್ತನ್ನೂ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.
ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಾನೆಲ್ಲೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಾರನ ಕೆಲಸ ಬೇಕೆಂದರೆ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಬರವಣಿಗೆಯ ಅನುಭವ ಇದ್ದರೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಭ್ರಮೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬನ್ನಿ.

೬. ಆರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಅರವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಹು ಜನರಿಗೆ ಕೆಲಸ ನೀಡಿದ್ದು. ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನ ಇಂಥವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ತಾರ ಸಂಸ್ಥೆ ವಿಷಾಧಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೊಸಬರನ್ನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವಾಪರ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ.

ಅವರ ಪೂರ್ವಾಪರ ಸೈಡಿಗಿಡಿ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೇರುವ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಪರ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯ. ಸ್ವಾಮಿ ನನಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಅಂದರೆ ಅದು ವಿಕೃತವಾಗುತ್ತದಾ? ಎರಡು ಐಪಿ ವಿಳಾಸದಿಂದ ಎಂಟು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಸುವ / ಬೆದರಿಸುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬಂದಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದನ್ನು ಏನನ್ನಬೇಕು ಸರ್?

೭. ಜಾಹೀರಾತು ಇಲ್ಲದೆ ಪತ್ರಿಕೆ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಅದ್ಭುತ ಬರಹಗಾರ ಈ ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹಣವಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮುಖಂಡ ಶ್ರೀ ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ ರವರು…! ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ತಾರೆಯರನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಹಣ್ಣಿರುವ ಮರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರು ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಈತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದಬೇಡಿ ಎಂದು ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿದ ಕರ್ನಾಟಕ ರತ್ನ, ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಬರಹಗಾರ…! ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗನ ಮಾಧ್ಯಮ ವಿಕೃತಿ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ಧೇವೆ

ಈ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ frustration ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾರೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಬರಹಗಾರರಂತೆ ಭಾವಿಸುವುದು ನಿಮ್ಮ ಭ್ರಮೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನೇನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮವರೇ ಕಳಿಸಿದ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಪೋಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೂ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.

೮. ಅದ್ಭುತ ಬರಹ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿರುವ ಶ್ರೀ ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ ರವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ತಮ್ಮ ಲೇಖನಗಳಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಕೊಟ್ಯಂತರ ಅಭಿಮಾನಿ ಓದುಗರ ಮನ ತಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ನಿಮ್ಮ ಕುಹಕಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆ. ಕುಹಕಗಳಿಗೆ, ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು, ನಿಯತ್ತಿನಿಂದಿರುವುದಕ್ಕೂ ಸತ್ಯಕ್ಕೂ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಚಂದವಿತ್ತು. ನೀವೇನೆ ಅಂದರೂನು ಕೊನೆಗೆ ಸತ್ಯ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೋವು ಕೊಡುವಂಥ ವಿಚಾರ ಯಾವುದು ಎಂದು ಲಿಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಿಗದಿರುವುದು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಹಣಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಟ್ಟದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಇದೆಯಾದರೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬ ಯಕಶ್ಚಿತ್ (ಇಲ್ಲಿ ಈ ಪದಪ್ರಯೋಗದ ಉದ್ದೇಶ ಬಹುತೇಕ ಸಿನಿ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಊಹೆ) ಬರಹಗಾರ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲ?

ಕಳೆದ ವರುಷ ನನ್ನ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ ಬದುಕಿನ ಅಡಿಪಾಯದಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳಾದ ಎಂ.ಎಲ್. ಪ್ರಸನ್ನ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಅದಾಗಷ್ಟೇ ಚಿತ್ತಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕೀಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದು, ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಕೆಲ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾ ಅಂತ ಕೇಳುವುದು ಆ ಕರೆಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಆಗಲ್ಲ ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಿಂದ ಕ್ಷಣಕೂಡ ಚಿಂತಿಸದೇ ಒಪ್ಪಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯ್ತು ನನ್ನ ಸಿನಿ ಬರಹ ಮಾಲೆ. ಮೊದಲು ಮಂಗಳ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಕೊಂಚ ಕಾಲ ಆ ರೀತಿಯ ಬರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಫುಲವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ.

images (1)

ಹೊಸ ಸಿನಿ ತಂಡದೊಡನೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ಪೇಜಿನ ಜಾಹೀರಾತಿನಂತಿರುವ ಹೊಗಳಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆರ್ಟಿಕಲ್ಲು ಬರೆವ ಕಾಯಕ. ಅದೊಂದು ತೃಪ್ತಿ ನೀಡದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸರಣಿ. ಹೆಚ್ಚು ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಂಕಿ ಬಿರುಗಾಳಿ ಅನ್ನುವ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದ ಬಷೀದ್ ರನ್ನು ಕೂಡ ರವಿಚಂದ್ರನ್ ರೇಂಜಿಗೆ ಹೊಗಳಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗುಬರಹಗಳು, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಟಾನಿಕ್ ನಂತೆ ಬದುಕಿಸುವ ಕವಿತೆ ಬರಹಗಳೆಲ್ಲಾ ಮೆಲ್ಲ ಬತ್ತತೊಡಗಿದವು. ಅಂಥ ಸಿನಿ ಬರಹಗಳಲ್ಲೇ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲ ಬರಹಗಾರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಬರೆವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೆಸರೂ ಬರತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ತಿಂಗಳಂತೂ ಒಟ್ಟೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದದ್ದಾಯ್ತು. ಚಿತ್ತಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಬರೆಯಬೇಕಾದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ತಾರ ಬಳಗದ ವಸಂತ್ ಕುಮಾರ ಎಂಬವನ ಬಳಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿತ್ತಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾದ ಶಿವ ಕುಮಾರನ ತಮ್ಮನೇ ಈ ವಸಂತ್ ಕುಮಾರ.

images

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ಚಿತ್ರದ ನೂರು ದಿನದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವಂತೆ “ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್ ” ಸೈಜಿನಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಪುಟ ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿದ್ದ ಸಮಯ ಎರಡು ದಿನಗಳು. ನನ್ನ ರಾತ್ರಿಗಳೆಂಬ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಚಿತ್ತಾರದ ಹಂಡೆಯನ್ನು ಬಿಸಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಯ್ತು. ಮೈಲಿ ದೂರವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಓಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದೇ ನಂಬಿದ್ದ ಮನುಕುಲದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ರೋಜರ್ ಬ್ಯಾನಿಸ್ಟರ್ ಎಂಬ ಅಥ್ಲೀಟ್ ನ್ನು ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ (ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವೆಂದರೆ ಹತ್ತು ಕೋಟಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ ಲಾಸ್ ಖಂಡಿತ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ) ಬರೆದಾಗ ಅದು ಅಪಾರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದಿತ್ತು.

Vishnuvardhan-on-Chittara-Kannada-Film-Magazine-500x639

ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಪ್ರಸನ್ನ ಸರ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ನಡೆದಿದ್ದರು. ಕಾರಣ, ಅವರಿಗೆ ಬರಬೇಕಾದ ಪೇಮೆಂಟು ಬಂದಿರದಿದ್ದುದು. ಆಗ ನನಗೂ ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆರಂಗದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಹೆಸರು ಮಾಡಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆ ಮೋಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾ ಛೆ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರೆಸತೊಡಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಸಂತ್ ಕುಮಾರ ಅಂತೂ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್ ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿ. ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ ರಂಜಿತ್, ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡುತ್ತೀನಿ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳನ್ನು ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಒಂಚೂರೂ ಗಿಲ್ಟ್ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಆಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದರೂ, ಇಡೀ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅಣ್ಣನಾದ ಚಿತ್ತಾರದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಶಿವ ಕುಮಾರನಿಗೆ ನನಗೆ ಪೇಮೆಂಟ್ ಆಗಿದೆಯಾ ಇಲ್ಲವಾ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಿರದಷ್ಟು ಮುಗ್ಧ.

ಕೊನೆಗೆ ಆರು ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ ನಾನು ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆಸುವೆ ಅಂದಾಗಲೂ ಆತನದ್ದು ಅದೇ ರಾಗ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು…. ಎಂಬ ಹಳೇ ಹಾಡು. ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದೆ. ಬರಬೇಕಾದ ಹಣ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ರೀಸನ್. ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಇದನ್ನು ನಾನು ಮೂಡನಂತೆ ನಂಬಿಯೂ ಇದ್ದೆ. ಆಗ ಹೊಸ ಸುದ್ಧಿಯೊಂದು ತೇಲಿಬಂತು, ಚಿತ್ತಾರ ದ ಶಿವಕುಮಾರ್ (ವಸಂತ್ ಕುಮಾರನ ಅಣ್ಣ) ಈಗ ದಿಗಂತ್, ಆಂಡಿ ನಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಲನಚಿತ್ರವೊಂದರ ನಿರ್ಮಾಪಕ. ಪೇಮೆಂಟ್ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ದಿಗಂತ್ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೂ ಆಂಡಿ ಚಂಡಿಯಾಗದೇ ಉಳಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಶಿವಕುಮಾರನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ.

ಜಾಹೀರಾತಿನಂತೆ ಸಿನಿ ಬರಹಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಎರಡು ಪುಟಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಮಂದಿಗೆ ಬರಹಗಾರರೆಂದರೆ ಅಸಡ್ಡೆ. ಅವರಿಂದ ಏನು ತಾನೇ ಮಾಡಲಾದೀತೆಂಬ ಧಿಮಾಕು.

ಒಂದಿಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಈ ವಿಚಾರವೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಹೇಳಿ – ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದಬೇಡಿ ಅಂತ ವಿನಂತಿ ಮಾಡಿ ಮತ್ತು ನಾನು ಸ್ವತಃ ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಷ್ಟು ದಿನವಾದರೂ ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದೇ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.

ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಬರಹಗಾರ, ಇದರ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾದೀತು?!

 

ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ’ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೊಗಡು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು ಸದಾ ಅನ್ನುತಿದ್ದ ಮಾತು. ಅದು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತೂ ಹೌದು. ಬರೀ ಕವಿತೆಯಲ್ಲ, ಕಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಛಾಪು ಇದ್ದರೆ ಆ ಕಲಾಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಮನಮುಟ್ಟುವುದು, ನಮ್ಮೊಳಗಿನದೇ ಅನಿಸುವುದು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದು ಆರ್ಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿ, ಟೆಲಿವಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಲು ಕಾಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೇ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಎದ್ದುನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಹಾದಿಯೊಂದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಒಂದು –  ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ

ಒಂದು ಸರ್ಕಲ್ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ದಾರಿಗಳು ಆ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ದಾರಿಗಳು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಮುಂದಿನ್ನೊಂದು ಸರ್ಕಲ್ ನತ್ತ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಕಥಾನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಬಹಳ ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಿವೆ. ನೋಡುಗ ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಓಹ್ ಆ ದಾರಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿತಾ ಅಂತ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಕೋನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತೋರಿಸಿ ಕಥಾಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಬೆಸೆಯಲಾಗುವುದು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣಾತಂತ್ರ.

ಈ ತಂತ್ರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ – ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವೇ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂಬುದಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೌದಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ತಂತ್ರ ’ವ್ಯಾಂಟೇಜ್ ಪಾಯಿಂಟ್’ ಎಂಬ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದಾದರೂ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡಿ ಒಂದೇ ಇದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಕೊಂಡಿ (ಸರ್ಕಲ್ ಗಳಂತದ್ದು) ಬಹಳ ಇವೆ.

Image

ಚಾಪ್ಟರ್ ಎರಡು –  ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ

ಇನ್ನೊಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಿಂತ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತಕ್ಕಿಂತ ಪಾತ್ರದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಧಾವಂತವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸುವ, ಬೇಡವಿದ್ದಿತ್ತೇನೋ ಅನಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ಹಸಿವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿ, ರೆಜಿನಾಳನ್ನು ರೇಗಿಸುವ, ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿಸುವ ದೃಶ್ಯ. ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ರಿಮಾಂಡ್ ಹೋಂ ಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೇ ಆದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ಮರೆಯಲಾಗದಂತ ಘಟನೆ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ ಆ ಫೋಟೋ. ಅದವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಂತ ಸಾರುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಎರಡು ದೃಶ್ಯ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೀಕ್ರೆಟ್ಟೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಮುಖೇನ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ದುಬೈಗೆ ಹೋಗ್ತಿರುವ ವಿಷಯ, ತನ್ನ ಮಗ ರಾಘು ಊರಿಗೆ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಸಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತಿಳಿಸ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾಳೆ.

ರಿಚ್ಚಿ ಶಂಕ್ರ ಪೂಜಾರಿಗೆ ಯಾವ ಪರಿ ಅನುಯಾಯಿ ಎಂದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಚಚ್ಚಿ ಎಳೆತರುವ ದೃಶ್ಯದ ಮುಖಾಂತರ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ.

ರಾಘುವಿನ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಓಡಿಹೋಗುವುದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಓಡುವ ರಾಘು, ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಭೂಗತ ದೊರೆಗಳ ಹಿಡಿತದಿಂದ ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ದೌಬೈಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವ ಕನಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಕೆಲಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷನ್ ಪ್ರಕಾರ, ರಾಘು ಸಾಯದೇ ದುಬೈಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಮೂರು – ನಟನೆ

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ನಟನೆ ನೋಡಿದರೆ ತಿಳಿದೀತು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ನೀಡುವುದೂ ಹರಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ರಿಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರ, ಮತ್ತು ಬಾಲು (ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್) ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಅವನ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಮಾತು ದಕ್ಕದೇ ಹೋಗಬಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಸಿಂಕ್ ಸೌಂಡ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಜ ಸೌಂದರ್ಯ ನೀಡುವಂತಾಯಿತು.

ಚಿತ್ರದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳಿದ್ದವು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಥೆಗಳೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಜಸ್ಟಿಫೈ ಮಾಡಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಪಾತ್ರದ ಕಲಾವಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ನಟನೆ ನೀಡದೇ ಹೋದರೂ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆಯ ನೆರವಿನಿಂದ ನೋಡುಗನಿಗೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಬಲ್ಲಂಥ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ತಾರಾ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇಲ್ಲ.  ಮೀನ್ ಕರ್ರಿ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ತಾರಾ ಪಾತ್ರದ ಒಂದಿಡೀ ದಿನದ ದಿನಚರಿಯ ಮೂಲಕ ಅವಳು ಕಳೆದ ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತಾರಾ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ಪರಿ ಅದ್ಭುತ. ಜೊತೆಗೆ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಾಘುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ದೃಶ್ಯ, ಬಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಾಗ, ಊಟ ಆದ್ರೂ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತ ಕೇಳುವಾಗಿನ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಮನವಿ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಹಂಬಲವಿದ್ದುದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಸಂತಸ, ಜೊತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೀನೇನೋ ಎಂಬುದರ ಭಯ ಎರಡನ್ನು ಮಿಶ್ರ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ಇನ್ನು ಅಚ್ಯುತ್ ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಯಾವ ಆಕಾರ ಕೂಡ ತಾಳಬಲ್ಲದೋ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಯುತ್ ಕಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮತ್ತು ತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯ, ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕುಂದಾಪುರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಆಡಿಬೆಳೆದವರೋ ಎಂಬಂತೆ ಅನಿಸಿದರೆ ಪೂರ್ಣ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಲ್ಲಲೇಬೇಕು.

ಚಾಪ್ಟರ್ ನಾಲ್ಕು – ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ

ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ ರಕ್ಷಿತ್. ಟ್ರೈಲರ್ ಮತ್ತು ಆಡಿಯೋದ ಮೂಲಕವೇ ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನೋಡುಗರ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಐಡಿಯಾ ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿ ವರ್ಕ್ ಔಟ್ ಆಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಿಚ್ಚಿಯ ಎಂಟ್ರಿ ದೃಶ್ಯ, ಕಿಶೋರ್ ರ ಪ್ರೇಮ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಟೈಲ್ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಇದು ಬಳಕೆ ಆಗಿದೆ. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ್ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಬೇರೆಯೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಉಳ್ಳದ್ದು.

Image

ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್. ಫ್ರೇಮಿಂಗ್ ಇಡುವುದಾಗಲಿ, ಪಾತ್ರಗಳ ಪೊಸಿಶನಿಂಗ್ ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಲೈಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ನಿರ್ದೇಶನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಎರವಾಗುವಂಥ ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇರುವುದು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದ ವಿಚಾರ.

ಚಾಪ್ಟರ್ ಐದು – ನಿರ್ದೇಶನ

ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಕುರಿತು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಡೀಟೈಲಿಂಗ್ ಗೆ ಕೂಡ ಆಸ್ಥೆವಹಿಸಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆಯೊಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನೂ ನಿಗಾವಹಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಬೆಲ್ಲ ನೀರು ಕೊಡುವ ವಿಚಾರವೇ ಇರಲಿ, ಮೀನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಮಾಡದೇ ಭಾಗ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬ ಮೀನು ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳುವುದೇ ಇರಲಿ. ಪಾತ್ರಗಳಾಡುವ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಆ ಎಚ್ಚರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವಾಲಿ ಕಳುಕ್ ಎಂಬ ಬೈಗುಳ, ಎಂಥಾ ಸಾವ್ ಮರೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ರಾಗ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಂದಾಗ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೇಳುವ, – ಓಯ್.. ಬೀಡಿ ಮಾರ್ರೆ ಎಂಬ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಹುಲಿವೇಷದ ಪಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಕಥೆ ಎಂಬಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಿತ್ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮನಸೂರೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮಿಳಿತ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಅದರಲ್ಲೊಂದು. ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ರೆಜಿನಾ, ರಾಘು ಅಡಗಿದ್ದ ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಲೇ ರಿಚ್ಚಿ ಒಳಬರುವ ಬರುವ ದೃಶ್ಯ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.

ರಾಘು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಲು ಬರುವಾಗಲೂ ಕಾಲ ಸ್ಥಳದ ಮೇಳೈಕೆಯೊಂದನ್ನು ಬರಿಯ ಲೈಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ರಕ್ಷಿತ್. ರಾಘು, ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿ ಖುಷಿಭರಿತ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವುದೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ.  

ಪಾತ್ರಗಳ  ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದಲೇ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಘು ಓಡಿ ಹೋಗುವಾಗ ಬೋಟ್ ಒಳಗಿಂತ ರಿಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಶ್ಯ, ರೆಜಿನಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ತಾರಾ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ತಾರಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಒದ್ದಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಂದೂ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ದೃಶ್ಯ ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.

Image

ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ ಅಂಶ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೋ ಮೋಷನ್ ದೃಶ್ಯಿಕೆಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಕೆಲವು ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ. ಅವಶ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದ್ದರೆ ಅನುಕೂಲವಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಅಂತ ಇದ್ದರೂ, ಯಾವ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸದೇ ಇರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಅಮೂರ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಘು ಸತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿದ್ದಾನೇನೋ ಅಂತ ಹೇಳಿಸುವುದು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನ್ನು ತುಂಬಾ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂನು, ಶೂಟಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ರೆಜಿನಾ ಪಾತ್ರದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರದಿಂದ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇರುವುದು, ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಹಾಕುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮೀನುಗಾರ್ತಿಯಂತೆ ಮಾಡದ್ದು, ’ಕಾ’ ಅನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ದೃಶ್ಯಗಳ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಿರುವುದು, ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಂಡರೂ ನಿರ್ದೇಶಕನೊಬ್ಬನ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರವೆಂಬುದು ಅದೆಲ್ಲದರ ಮನ್ನಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.

ನಿಮಿತ್ತ

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ  ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ, ನಿರೂಪಣೆ, ನಟನೆ, ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾದ ಫ್ಲೇವರಿಂಗ್ ಮೂಲಕ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮೊದಲ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ದೇಶನದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಅಪ್ಯಾಯವಾದ ವಲಯವೊಂದಿದೆ. ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಪಂಚ ಹೊಂದಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅದರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಿ ಇಸ್ಪೀಟೆಲೆಯೊಂದನ್ನು ಎತ್ತುವಂತೆ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಸಾಕು, ಆತನನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರಿನ ಜೊತೆಗೆ, ಅದರ ಅಕ್ಷರದ ವಿನ್ಯಾಸ ಕೂಡ ಆ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಾಗಿಲಿನ ಕೀಲಿಕೈ. ಒಳಪುಟಗಳ ಕಲೆ, ಚಿತ್ರಗಳು ಆ ಪ್ರಪಂಚದ ಕಿಟಕಿಯಾದೀತು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಳಬರುವ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಓದುಗನ ಪ್ರಪಂಚ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟ, ಇಷ್ಟವಾದೀತು.

ಪುಟ ತೆರೆದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಗಂಧ ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗದು, ಆ ಪರಿಮಳಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ತೋಟಕ್ಕೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪರಿಮಳದ ಜೊತೆಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಅದರ ಭಾವಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉದ್ದೀಪ್ತಗೊಳಿಸಿದರೋ ಅದೊಂದು ಮುದ್ರೆಯಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೆದುಳ ಪದರದೊಳಗೆ ಪರಿಮಳದ ಜೊತೆಗೆ ಓದಿದ ಭಾವವೂ ಲಾಕ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೀವು ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಬೇಕಿಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಾಯ್ದರೂ ಸಾಕು, ಫಕ್ಕನೆ ಮಾಯಾದೀವಿಗೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಜೀನಿಯಂತೆ ಯಾವತ್ತೋ ಓದಿದ ಭಾವ ಎದುರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಭಾವನೆಗೂ ಸುಗಂಧಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿರುವುದು ಅರಿವಾಗುವುದು ನವಿರು ಪುಟವನ್ನು ಬೆರಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸವರಿದಾಗಲೇ.

ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಅಲೆಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮೌನಕ್ಕೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಭಕ್ತಿಯ ಲೇಪವಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಆಲಾಪವಿದೆ. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಎಸೆದು ಹೋದ ಶಬ್ದಕೆ ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಮೌನ ವಿಚಲಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಲೋಕದ ಮೌನದ ಫ್ಲವರ್ ವಾಸ್ ಫಳ್ಳಂತ ಒಡೆಯುವುದು ನೋಡಲೇಬೇಕಾದರೆ ನಿರ್ವಾಹಕನನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೆತ್ತನೆ ಹತ್ತಿಯಂಥ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದರೂ ಆತ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಉತ್ತರವನ್ನು ಎತ್ತರದ ದನಿಯ ಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಓದುಗರು ಒಮ್ಮೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ತನ್ನ ನೋಡುವರು ಅನ್ನುವ ಹೆಮ್ಮೆಯೊಂದು ಆತನ ಓರೆನೋಟದ ಎಡೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ವಾಹನಗಳ ಹಾರ್ನಿನ ಸದ್ದು, ಕಾಲೇಜು ಯುವಕನ ಗಾಡಿಯ ಹೈ ವೀಲಿಂಗ್ ನ ಸದ್ದು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಮೈದಾನದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವಿಕೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಮೂಡುವ ಉದ್ಘೋಷದ ಸದ್ದುಗಳೆಲ್ಲವು ಲೈಬ್ರೆಯ ಸರಹದ್ದಿನಲ್ಲಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ ದಾಟಿಬಂದರೂ ಅದು ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲದೇ ಹೋಗುವ ಮಾಯಾಲೋಕ ಇಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು, ಎಲ್ಲೋ ಲೇಖಕನ ಪೆನ್ ಡ್ರಾಪ್ ಸೈಲೆನ್ಸ್ ನಿಂದ ಮೂಡಿದ ಅರ್ಥದ ಸದ್ದು, ಇಲ್ಲಿನ ಪಿನ್ ಡ್ರಾಪ್ ಸಿಲೆನ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಬಹುದು. ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ನಿರ್ವಾಹಕ, ಸೈಲೆನ್ಸ್ ಪ್ಲೀಸ್ ಎಂದು ಬರೆದು ಹಾಕಿದ ಬೋರ್ಡು ಗಾಳಿಗೆ ಅಲುಗಿ ಮಾಡುವ ಸದ್ದು ಸಹಿಸಿದರೂ, ಪುಟ್ಟ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆಗೆ ಭುಸುಗುಟ್ಟಬಲ್ಲ.

ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಓದುಗರಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ವಿಮರ್ಶಕ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಯಾವುದೋ ಗಲ್ಲಿಯ, ಯಾವುದೋ ಮನೆಯ, ಯಾವುದೋ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಇಲ್ಲಿ ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಪಾಟಿನ ಸಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದುಹೋದ, ಕನ್ ಫ್ಯೂಸ್ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಬಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವನು ಮಾಡುವುದಿಷ್ಟೇ; ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ this is a very good book ಅಂತ ಕುತ್ತಿಗೆ ಒತ್ತಿ ಬರೆಸಿರುವಂತಿರುವ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕ ಆರಿಸಲಿ ಅಂತ ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಕಪಾಟಿನ ಸಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ಪುಸ್ತಕದ ಒಳದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಇಂಥ ಒನ್ ಲೈನ್ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಓದುವ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗೋಪಾಯ ಕಂಡು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಪುಸ್ತಕದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಿರುವ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು. ಕೊನೆಯ ದಿನಾಂಕಗಳಿಂದಲೇ ಅರಳಿರುವ ಕೊನೆಯ ಪುಟವದು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಊರಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆವ, ಮತ್ತೊಂದ್ಯಾವುದೋ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಸಿಗುವ ದಿನಾಂಕಗಳವು. ಅವೇ ಪುಸ್ತಕದ ಪಾಲಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಿನಗಳು. ಆ ಪುಟ ಪೂರ್ತಿ ದಿನಾಂಕಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಅಂಥ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಓದುಗರು ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಇದು ಬಹುಶಃ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಪುಸ್ತಕ ಅಂತಲೇ ಆತ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಯಲ್ಲಿನ ಆಡಿಯೆನ್ಸ್ ವೋಟಿಂಗ್ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಆರಿಸಿ ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಅಂಥ ಓದುಗರನ್ನು ಲೈಬ್ರೆರಿಯೆಂಬ ಭೋಧನ ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯಗೊಂಡ ಬುದ್ಧರೆನ್ನಬಹುದು.

ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬೆಡ್ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ಓದುಗ ಇನ್ನೇನು ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವಾಗ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿನ ಅಂಡರ್ ಲೈನ್ ಆಗಿರುವ ಸಾಲುಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಓದುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥದ ಹಳಿತಪ್ಪಿ ಸಾಗುವ ಓದುಗನನ್ನೂ ಇಂಥ ಅಡಿಗೆರೆಗಳು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ರಸದ ಹಳಿ ಮೇಲೆ ಯಾರದೋ ಅನುಭವವು ನಮ್ಮ ಅನುಭೂತಿಯಾಗಬಲ್ಲಂಥ ಗಮ್ಯದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಉಮೇದು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೇನೆ ಕೊನೆ ಪುಟದಲ್ಲಿನ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಒಂದನ್ನು ಮೊದಲನೇ ಪುಟದಲ್ಲೇ ಬರೆವ ಚಾಳಿಗೂ ಓದುಗ ಸಿಲುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ (ಏನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಸಿಟ್ಟಾಗುವ ಸಂಗತಿ ಬಹುಶಃ ಇದು ಒಂದರಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು!) ಓದುಗನಿಗೆ ಒಳಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಗಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಗಮ್ಯದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ದಾರಿ ಕೂಡ ಮಹತ್ವದ್ದು ಎಂಬ ಪಾಠವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಚೋಮನ ದುಡಿ, ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಂಥ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಇರುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣ ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾಯಾಲೋಕ ಮತ್ತು ಅದು ವಿವರಿಸುವ ಜೀವನಕ್ರಮ, ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದಲ್ಲೇ ಇದೆ.

ಪುಸ್ತಕ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಮಾಯಾಲೋಕದೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿದವರ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವುಸಲ ಓದಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾದವರ ತಂಪಿನ ನೆಳಲಿನ ನೆನಪಿಗೆಂದೆ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಿವಿಹಿಂಡಿದ ಪುಟಗಳಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಟಗಳು ಓದುಗರ ಪಾಲಿನ ಇಂಟರ್ ವಲ್. ಕೆಲವರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರದ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಗೆ ಚಂದದ ಕೊಟೇಶನ್ ಇರುವ ಪುಟದದ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹೊಸಾ ಲೇಖಕನೊಬ್ಬ ವಿಶಾಲ ಲೈಬ್ರೆರಿಯ ಕಪಾಟಿನ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ತುಂಬು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಎಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ರಿಸಲ್ಟ್ ನೋಡುವಾಗಿನಂಥಹ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದ ಕೊನೆಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಕೊನೆದಿನಾಂಕಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವಾಗ ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಖುಷಿಯಿಂದ ಪ್ರದೀಪ್ತವಾಗಲಿ. ಮನದ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಓದಿನ (ಅಭಿ)ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿದ ಅಡುಗೆಭಟ್ಟನ ಖುಷಿ ಅವನದಾಗಲಿ. ಸಾಲು ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಲೇಖಕನ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಓದಿಲ್ಲದ ಗುರುತಿನಂತಹ ಧೂಳು ಅಂಟದಿರಲಿ.

ಯಾಕೆಂದರೆ,

ಮುಂಬೈನ ಬಾಂದ್ರಾದಲ್ಲೋ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಬಂದರಲ್ಲೋ, ಮನೆಮೂಲೆಯ ಟೇಬಲಿನಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ಬರೆವ ಲೇಖಕನ ಹೊಳಹು, ಭಾವವಿನ್ಯಾಸ, ಜೀವನದ್ರವ್ಯವೊಂದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಶಾಲ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ, ಟೀವಿಯ ಸೆಳೆತವನ್ನೂ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಿಸಿ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓದುವ ಓದುಗನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವ ಬೆಳಕಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾದ್ದು.

 

(‘ಸಖಿ’ ಪಾಕ್ಷಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.)